سیره علمی و عملی علامه سید محمدحسین طباطبایی رحمه الله صفحه 111

ص:121

محمدحسین طباطبایی، صاحب تفسیر عظیم الشأن المیزان [است]. بدون اغراق و مبالغه، وصف و تعریف این کمترین درباره علامه طباطبایی، چنان است که ملای رومی فرموده است:

درنیابد حال پخته هیچ خام

پس سخن کوتاه باید، والسلام »(1)

«... حقاً حضرت استاد علامه طباطبایی _ رضوان الله علیه _ در نعمت مراقبت و ادب مع­الله، حظ وافر، بلکه اوفر داشت. وجودی که تمام شئون زندگی او و همه آثار قلمی او از مختصرترین آنها تا تفسیر قویم و عظیم المیزان و جمیع احوال و اطوار محافل درس و بحث و مجالس تأدیب و تعلیم او خیر و برکت و عقل و فکر و شور و عشق بود. آری، علمای ربانی این­چنین اند؛ «و فی ذلک فلیتافس المتنافسون». (2)

آیت الله ابراهیم امینی

آیت الله ابراهیم امینی

«هیچ گاه ندیدم که به خود ببالد و از خویشتن تمجید کند. در تعلیم و تربیت بخل نداشت. از عبارت پردازی خوشش نمی آمد. به کثرت و قلت شاگردان خود چندان توجهی نداشت. گاهی حتی برای دو سه نفر هم درس می گفت و غیرطلاب را نیز از کسب فیض محروم نمی کرد. از داخل و خارج کشور، نامه های فراوانی خدمت ایشان می رسید که پرسش علمی و دینی داشتند. [ایشان] جواب نامه ها را با خط خودش می نوشت و می فرستاد. علاوه بر درس های رسمی، جلسه اخلاق و سیر و سلوکی داشت که بعضی علاقه مندان در آن شرکت داشتند و کسب فیض می نمودند. داستان های جالب علمی و اخلاقی فراوانی به یاد داشت که با بیان آنها، مجلس را صفا و نورانیت می داد. استاد، پیاده روی را دوست