سیره علمی و عملی علامه سید محمدحسین طباطبایی رحمه الله صفحه 112

ص:122

داشت و غالباً پیاده به جلسات سیار می رفت و در بین راه نیز به سؤال های علمی پاسخ می داد».(1)

آیت الله صدرالدین حائری شیرازی

آیت الله صدرالدین حائری شیرازی

«علامه رحمه الله، فردی بود مهذب و با قدرت تهذیبی که داشت، می توانست دیگران را تزکیه کند. در مدتی که توفیق داشتم خدمتش برسم، می دیدم جلسات او آموزنده و سکوت او آموزنده [بود و]، نحوه تعلیم و تربیت و گفتارش آموزندگی داشت. وی کتابی دارد به نام سنن النبی و وقتی رفتار و کردار ایشان را می دیدیم، بر ما معلوم می شد که سنن النبی را در رفتار و کردار خود پیاده کرده است.

ایشان با آن همه فضل و کمال و معلوماتی که داشت، کمال خضوع و تواضع را داشت. پیوسته دیدم در صفوف جماعت، عبایش را در فیضیه انداخته و در نماز جماعت شرکت کرده است. علامه طباطبایی، اقیانوسی است که با هر بعدی از ابعاد علمی با ایشان صحبت می شد، جواب گو بود».(2)

آیت الله مرتضوی لنگرودی رحمه الله

آیت الله مرتضوی لنگرودی رحمه الله

«علامه بسیار کم حرف بود و از هیچ­کس به بدی یاد نمی کرد. چشمانی نافذ و نگاهی پرمعنا داشت. در عین سادگی و بی آلایشی، باابهت و باوقار بود. هیچ گاه برای تدریس بر فراز منبر نرفت. شاگردان به صورت حلقه ای می نشستند، ایشان هم بدون اینکه روی پتو یا دُشکی بنشیند، تدریس می کرد. مانع می شد از انداختن پتو و دشک و می فرمود: اگر همین مقدار، جایم بلندتر از شما باشد، نمی توانم حرف بزنم». (3)

1- یادنامه علامه طباطبایی، «رساله ولایت تکوینی»، صص 122 _ 124.
2- مجله نور علم، ش 9، ص 65.
3- جرعه های جان بخش، ص 363.