سیره علمی و عملی علامه سید محمدحسین طباطبایی رحمه الله صفحه 147

ص:157

به دستگیری مردان به نام نیک تمیزان

شبی ز فتنه عقرب، درآ به خانه میزان

به کوه حادثه پیری است از نژاد خدایان

به جوهر عالی و علوی، نه ذات سفلی مایان

کسی به مَرْج ملائک، ز هفت پرده رسیده

کسی پیاله از آبشخور فرشته کشیده

شبی به صحبت او شو که سرّ آینه بینی

شکوه مرد سفر را در او معاینه بینی

شبی به نام تفرج به بی کرانه قرآن

به ناخدایی طبعش درآ به کشتی «میزان»

مگر فسانه مردان ذوفنون بشناسی

ز بام عرش «عَلی فُلکُ تَحملون» بشناسی

به نام حادثه پیش از سحر نماز کن امشب

شَراع در نَفَس باد شُرطه، باز کن امشب(1)

استاد علی معلم دامغانی

عشق رفت

عشق رفت

دردا کزین دیار غم آلوده، یار رفت

از دیده روشنایی و از دل، قرار رفت

او رفت و نور رفت و صفا رفت و عشق رفت رفت

او رفت و سبزه رفت و گل و نوبهار رفت

یک باغ گل نرفت، که پروردگار گل

کاورد صدهزار گلستان به بار، رفت

نقش آفرین گلشن و سبزی ده چمن

سرمایه طراوت و روح بهار رفت

صد کهکشان سرشک به رخ ریخت آسمان

تا آفتاب زین افق زرنگار رفت