سیره علمی و عملی علامه سید محمدحسین طباطبایی رحمه الله صفحه 31

ص:41

روشنی، متشابهات را به محکمات که ام الکتاب هستند و به منزله اصل و مادر همه مطالب قرآنی به شمار می روند، ارجاع می داد و راه پیروی از آنها را به روی تیره دلان می بست.

علامه طباطبایی، در عرضه احادیث بر قرآن کریم، محکمات را میزان قطعی می دانست و مبانی دیگر علوم را با این میزان قطعی که عقل نیز در برابر آن اذعان و خضوع می کند، ارزیابی می کرد که این خود، نشانه پیمودن راه راست است. امام رضا علیه السلام در این باره می فرماید:

مَنْ رَدَّ مُتشابَهَ الْقُرآنِ اِلی مُحْکَمِهِ هُدِیَ اِلی صِراطٍ مُسْتَقیمٍ.(1)

کسی که قدرت رد متشابهات قرآن را به محکمات داشته باشد، به صراط مستقیم هدایت شده است. (2)

آشنایی کامل با مبادی برهان و شرایط مقدمات

آشنایی کامل با مبادی برهان و شرایط مقدمات

آیت الله جوادی آملی، به یکی دیگر از ویژگی های علامه طباطبایی رحمه الله این­گونه اشاره می کند:

علامه _ قدس سره _ آشنایی کامل به مبادی برهان و شرایط مقدمات آن داشتند و لذا هرگز برای فریضه علمی، ارج برهانی قائل نبودند و آن را به ­منزله پای ایستا و ساکن پرگار می دانستند که به اتکای او، پای دیگر پرگار حرکت می کند و دایره را ترسیم می نماید که در حقیقت، کار از آن پای پویای پرگار است، نه پای ایستای آن. لذا از استناد به هرگونه فرضیه غیر مبرهن در تفسیر آیه پرهیز می نمودند و پیشرفت علم و صنایع را سند صحت آن فرضیه نمی دانستند و همواره خطر احتمال تبدل آن فرضیه را به فرضیه دیگر در نظر داشتند و می فرمودند: ثابت را که قرآن کریم است، نمی توان به متغیر که فرضیه های زودگذر علمی است، تفسیر نمود یا بر آن تطبیق داد.(3)

1- بحارالانوار، ج 89، ص 377.
2- آیینه مهر، ص 31.
3- آیینه مهر، ص 31.