سیره علمی و عملی علامه سید محمدحسین طباطبایی رحمه الله صفحه 43

ص:53

با توجه به کوشش های این فیلسوف الهی برای نشر آموزه های قرآن و سنّت امامان معصوم علیه السلام، می توان ایشان را از اولیای خدا دانست که حضرت علی علیه السلام درباره آنها می فرماید: «بِهِمْ عُلِمَ الکِتابُ وَ بِهِ عَلِمُوا؛ قرآن به وسیله آنها شناخته می شود و آنها به کتاب خدا آگاهند».(1)

می توان گفت این حکیم الهی، از جمله مؤمنان خالصی است که خداوند متعال، قلب وی را برای ایمان کامل آزمود و در نتیجه، سپاهیان دانایی در وجود او خیمه زدند و لشکریان جهل، از حرم امن اندیشه این ولیّ خدا رانده شدند.

بنابراین، تحلیل جنبه فلسفی علامه آسان نخواهد بود، چنان­که لب فروبستن و قلم شکستن و از ترجمان این عقل امت خاموش ماندن نیز آسان نیست. ازاین رو، سزاوار است کامل کردن این تحلیل را به حکمای نامور و صاحب­نظرانی بسپاریم که از عقول جامعه اسلامی شمرده می شوند.(2)

فلسفه از دیدگاه علامه طباطبایی

فلسفه از دیدگاه علامه طباطبایی

فلسفه، به معنای اندیشه در هستی و آگاهی از قوانین کلی حاکم بر جهان وجود، همواره در آموزه های قرآن و احادیث خاندان رسالت، تأیید و به یادگیری و آموزش آن سفارش شده است. بر این اساس، فیلسوف جز اندیشیدن در هستی و حقایق و مراتب آن، سرآغاز و سرانجام جهان، مبدأ و مقصد انسان و مانند آن، هدف دیگری ندارد. فلسفه به این معنا، نه تنها در آیات آسمانی قرآن و سخنان آموزگاران الهی نهی نشده، بلکه انسان در آیات فراوانی به تفکر و تدبر در جهان و سرچشمه هستی سفارش شده است که برخی از این آیات عبارتند از: