سیره علمی و عملی علامه سید محمدحسین طباطبایی رحمه الله صفحه 66

ص:76

به شمار می آید، ولی برای اهلش، الآن قیامتشان قیام کرده است، برای مردان بزرگ و اولیای حق، قیامت در این دنیا قیام کرده است.

همین­طور پله­پله بالا بروید تا می رسید به امام عارفین و متقین، امام موحدین، حضرت وصی، جناب امیرالمؤمنین علی علیه السلام که می فرماید: «لَو کُشفَ الغِطاءُ لَما ازدَدت یَقیناً.» دنیا و آخرت به آن صورتی که بر ما حجاب است، برای آن حضرت حجاب نیست.

جناب علامه طباطبایی، از رشد­یافتگان راستین این مکتب بود و همچنین، برادر بزرگوارش که در علم و عمل هم­طراز ایشان بود؛ جز اینکه او در تبریز به سر برد و شرایط ایشان (علامه) برایش پیش نیامد. جناب علامه طباطبایی آمد در حوزه قم و بذرافشانی ها فرمود و خودش را نشان داد، ولی آن بزرگوار در انزوا و انعزال به­سر برد.

هر دو از ابتدا تا انتها هم­درس و هم­بحث بودند و اساتیدشان در فقه و اصول و سایر علوم و معارف یکی بود. هر دو بزرگوار، هم در فقه و اصول مجتهد بودند و هم در علوم عقلی و نیز در عرفان عملی هر دو اهل کار بودند. بنده عرض می­کنم که هر دو بزرگوار در مسیر عرفان عملی چشم برزخی­شان باز بود و اشخاص را به صور ملکاتشان می دیدند. برای بنده بارها پیش آمد و در محضر شریف ایشان شواهدی در این باره دارم و یادداشت ها و خاطراتی از آن دو بزرگوار در دفتری جداگانه نگاشته و جمع آوری کرده ام.

اصل این است که چشم برزخی بینا باشد. اگر بصیرت من نمی بیند، مُثُل بصرم باید معالجه شود. تعجب در دیدن نیست، خاصیت چشم این است که ببیند، لازمه بصر و اصل بصیرت این است که ببیند؛ تعجب در ندیدن است که چرا نمی بیند!

در این باره، راجع به تجسم اعمال و حشر خلایق، مطابق ملکات آنان از قرآن کریم و تفسیر و جوامع روایی ما از اهل بیت عصمت علیه السلام و در کتب عقلی و عرفانی و مسائل عرفانی الی ماشاءالله موجود است.

هرکسی مطابق ملکاتی که دارد، دارای شکلی است. چه­بسا افرادی را