سیره علمی و عملی علامه سید محمدحسین طباطبایی رحمه الله صفحه 73

ص:83

2. استاد طباطبایی، عاشق اهل بیت علیهم السلام بود و هیچ گاه از ائمه بدون ادای احترام یاد نمی کرد. ایشان هرگاه وارد صحن مطهر امام رضا علیه السلام می شد، دست های خود را بر آستانه در می گذاشت و با بدنی لرزان، عاشقانه آستانه در حرم را می بوسید. گاه مردم در هنگام زیارت به ایشان التماس دعا می گفتند و ایشان می فرمود: «بروید از حضرت بگیرید! ما اینجا کاره ای نیستیم، همه چیز اینجاست».

علامه طباطبایی، در طول رفت و برگشت به زیارت، همواره در حالت ادب و به اصطلاح عرفا در حالت «حضور» بود. ایشان به مقام والای حضرت مهدی[ نیز ارادت خاصی داشت. (1)

3. هرگاه نام یکی از معصومان علیه السلام در محضر آیت الله طباطبایی برده می شد، فروتنی و ادب در سیمای ایشان دیده می شد. ایشان برای امام زمان _ ارواحنا فداه _ بزرگداشت خاصی داشت و مقام و منزلت آنها و حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و حضرت صدیقه کبری علیها السلام را فوق تصور می دانست. علامه، خضوع و خشوع حقیقی و وجدانی به معصومان علیه السلام داشت و مقام و منزلت آنان را ملکوتی می دانست و از سیره و تاریخ آنها آگاهی کامل داشت. (2)

شرح صدر علامه طباطبایی

شرح صدر علامه طباطبایی

استاد جوادی آملی درباره وسعت نظر و شرح صدر علامه می نویسد:

علامه طباطبایی رحمه الله، در حد خود وارث پیامبران بود و پیامبران، همواره بحث آزاد را می پذیرفتند و با سعه صدر با آن برخورد می کردند.

بر این اساس بود که علامه رحمه الله، رخدادی را این­گونه نقل فرمود: تابستان در دَرَکه (اطراف تهران) به­سر می بردم (در آن سال ها افکار کمونیستی