سیره علمی و عملی علامه سید محمدحسین طباطبایی رحمه الله صفحه 76

ص:86

تبریز تأمین می شد که از نیاکانشان به آنان ارث رسیده بود. بعدها نیز با حق­التألیف کتاب هایش، زندگی خود را اداره می کرد. (1)

استاد حاج شیخ علی اکبر مسعودی خمینی، از شاگردان استاد طباطبایی، درباره ساده زیستی ایشان می گوید:

استاد علامه، زندگی ساده ای داشت، مثلاً هرگاه می خواست به تهران سفر کند، با اتوبوس می رفت و در این موارد، غالباً تابع محیط و اجتماع بود. یک بار بیش از یک ساعت در اتوبوس نشست تا اتوبوس پر شود و حتی یک بار هم در اثر تصادف اتوبوس زخمی شد.(2)

استاد مصباح یزدی نیز درباره زهد علامه می گوید:

ایشان خانه ای داشت که حتی نمی توانست از دوستانش در آنجا پذیرایی کند؛ چون از نظر امکانات بسیار محدود بود. اوایل آشنایی با استاد، از رفتارش خیلی تعجب می کردم. گاهی مجبور می شدم برای جواب گرفتن از سؤالی که برایم پیش می آمد، خدمت استاد در منزلشان شرف یاب شوم. ایشان درحالی که به جلوی در منزل آمده و دو دست خود را بر دو طرف در گذاشته و سرشان بیرون بود، به سؤال من گوش می دادند و پاسخ می گفتند. گاهی این سؤال برایم مطرح می شد که چرا استاد نمی خواهند من به داخل منزل بروم؟ بعدها که آشنایی من با استاد بیشتر شد و اتفاق افتاد که به منزلشان بروم، متوجه موضوع شدم که چرا استاد تعارف نمی کرده است. خود ایشان می فرمود: «اگر من کار کنم و روزی سه تومان بگیرم، برای من گواراتر است از اینکه به خانه کسی بروم و اظهار حاجتی کنم و وابستگی به شخصیتی پیدا کنم».(3)

اخلاص

اخلاص

حضرت علی علیه السلام می فرماید: «ثَمَرَهُ العِلْمِ اِخلاصُ العَمَلِ؛ ثمره دانش، اخلاص عمل است».(4)

1- مجله نور علم، ش 9، ص 70.
2- مجله نور علم، ش 9، ص 70.
3- «نقش علامه طباطبایی در احیای معارف اسلامی»، یادنامه علامه طباطبایی، صص 16 _ 18.
4- عبدالواحد آمدی تمیمی، غررالحکم و دررالکلم، تصحیح: سید مهدی رجایی، ص 328.