سیره علمی و عملی علامه سید محمدحسین طباطبایی رحمه الله صفحه 79

ص:89

مصفایی استراحت کند، در تابستان، باغی در احمدآباد دماوند اجاره و پولش را پرداخت کردم تا آقا در مقابل عمل انجام شده قرار بگیرد. آقا پس از سه روز اقامت، مرا خواست و پرسید: اجاره اش چند است؟ گفتم: مهم نیست. ایشان اصرار کرد و فرمود: «می خواهم بدانم می توانم پرداخت کنم، یا نه.» گفتم: پرداخت کرده ام. فرمود: یا پول را بگیر یا از اینجا می روم و آخر هم مجبور شدم [پول را از ایشان] بگیرم».(1)

فروتنی

فروتنی

علامه طباطبایی، با وجود علم سرشار و تبحر در بسیاری از علوم، به غرور علمی و فخرفروشی دچار نشد. ایشان همواره خود را با دیگران یکسان می دانست. آیت الله امینی در این ­باره می فرماید:

علامه طباطبایی در جلسات درسشان می گفتند: به من استاد نگویید! ما یک عده ای هستیم که اینجا جمع شده ایم و می خواهیم حقایق اسلام را بررسی کنیم و با هم کار می کنیم و تعبیر استاد را دوست ندارم و من از آقایان خیلی استفاده می کنم.(2)

علامه تهرانی رحمه الله، از شاگردان علامه نیز در این­ باره می نویسد:

علامه طباطبایی، آن­قدر متواضع و مؤدب بود و در حفظ آداب، سعی بلیغ داشت که همیشه خدمتشان عرض می کردم: «این درجه از ادب شما و ملاحظاتتان، ما را بی ادب می کند! شما را به خدا! فکری به حال ما کنید.» از قریب چهل سال پیش تا به حال، دیده نشده که ایشان در مجلس به متکا و بالش تکیه زنند، بلکه پیوسته در مقابل واردین، مؤدب، قدری جلوتر از دیوار می نشستند. من شاگرد ایشان بودم و بسیار به منزلشان می رفتم و به مراعات ادب می خواستم پایین تر از استاد بنشینم که موفق نشدم و ابداً ممکن نبود. ایشان برمی خاستند و