سیره علمی و عملی علامه سید محمدحسین طباطبایی رحمه الله صفحه 82

ص:92

به اینجا رساند. او شریک من بوده است و هرچه کتاب نوشته ام، نصف مال این خانم است. (1)

علامه طباطبایی درباره فداکاری های همسر خویش فرموده است:

خانم به­ حدّی به من کمک می کند که گاه من اطلاع از قبای خود ندارم، [ایشان خود] می رود پارچه ای انتخاب می کند و می خرد و می دوزد و برای پوشیدن در اختیار من می گذارد.

و نیز در جایی دیگر چنین می فرماید:

او هنگامی­که من فکر می کردم یا می نوشتم، با من حرف نمی زد تا رشته افکارم از هم گسسته نشود و برای اینکه خسته نشوم، رأس هر ساعت در اتاق مرا باز می کرد و چای می گذاشت و سراغ کار خود می رفت.(2)

آیت الله ابراهیم امینی درباره علاقه و احترام علامه طباطبایی به همسرش نقل می کند:

استاد علامه طباطبایی در فوت همسر محترمه اش می گریست. به او عرض کردم: ما باید درس صبر را از شما بیاموزیم، چرا بی تابی می کنید؟ [ایشان] فرمود: او بسیار مهربان بود و فداکار. اگر نبود همراهی های ایشان، من موفق به نوشتن و تدریس نمی شدم. (3)

استاد حائری شیرازی نیز در این ­باره می گوید:

روزی همسر علامه گفت: هنوز هم بین من و ایشان تعارف مرسوم وجود دارد و حضرت علامه تاکنون با تعبیر سبکی نام مرا نبرده و هرگز اسم مرا به تنهایی نمی برد.(4)

پس بی دلیل نیست که علامه در مرگ چنین همسر فداکار و مؤدبی، اشک می ریزد و ناله سر می دهد و پس از فوت وی می گوید: «وقتی این بانو از دنیا رفت، زندگی من زیر و رو شد».(5)

1- یادها و یادگارها، به نقل از: نجمه السادات طباطبایی، صص 40 _ 51.
2- جرعه های جان بخش، ص 388.
3- مجله نور علم، ش 9، صص 79 و 80.
4- مجله نور علم، ش 9، ص 79.
5- مرتضی مطهری، آن مرد آسمانی، ص 56.