ویژه وفات آیت اللّه حاج شیخ عبدالکریم حایری یزدی صفحه 10

ص:13

آموخت. (1)

عبدالکریم حدود 4 سال در شهر اردکان، سرگرم دانش اندوزی بود و تنها شب های جمعه برای صله ی رحم و دیدار با پدر و مادر، به مهرجَرد می رفت.

در حالی که هنوز 10 سال (2) از بهار عمرش سپری نگردیده بود، از سایه ی پر مهر پدر، بی نصیب گشت. از این رو، راه مهرجرد را در پیش گرفت و خود را در کنار مادر غم دیده، تنها و دور از مکتب یافت. چند سال را دور از مکتب و دوستان در روستای مهرجَرد گذراند، ولی پس از چندی، شور و شوق دانش آموزی، او را بی قرار ساخت. به همین دلیل، عشق و دلبستگی خویش به علوم دینی را با مادر در میان گذاشت. مادر، کوله بار سفر فرزندش را به سوی حوزه ی علمیّه ی یزد بست و با چشمانی پر از اشک شوق و هجران، فرزند دلبندش را راهی آن سامان ساخت. (3)

در حوزه ی یزد

شهر یزد، روزگاری به زندان «اسکندر ذوالقرنین» معروف بود و پس از ظهور و گسترش اسلام، از سوی علی(ع) به «دارالعباده» شهرت یافت. (4) در سال 35 ه . ق، علی(ع) «مسلم بن زیاد» را به عنوان والی یزد برگزید و او

1- آیت اللّه مؤسس، ص 23.
2- روزنامه ی جمهوری اسلامی، ش 3406، 13/12/1369.
3- شیخ عبدالکریم حایری نگهبان بیدار، ص 21.
4- تاریخ یزد، آیتی، ص 70.