ویژه وفات آیت اللّه حاج شیخ عبدالکریم حایری یزدی صفحه 56

ص:59

گذشته از اینان، «سهام الدّوله» که از بازرگانان سرشناس قم و ارادت مندان حاج شیخ بود، در وصیت نامه اش، حاج شیخ عبدالکریم و چندنفر دیگر را وصّی خود قرار داد. آیت اللّه حایری نیز آقای حاج شیخ علی مدرّس تهرانی را به عنوان نماینده ی خود تعیین کرد. آنان پس از این رسیدگی به امور وصیّت، اعلام کردند که وجهی از ثلث اموال «سهام الدّوله» باقی مانده است که باید هرگونه صلاح است، در قم به مصرف برسد. حاج شیخ نیز آن را برای ساخت بیمارستان قرار داد. (1)

این بیمارستان زمانی بنا گردید که در قم، هیچ بیمارستانی وجود نداشت. حاج شیخ برای این بیمارستان پزشکی به نام «سیّدالأطبّاء کهکی» را در نظر گرفت (2) که تمام وقت به درمان بیماران می پرداخت.

هرچند این بیمارستان با کمبود امکانات و نبود متخصص روبه رو بود، ولی بازدهِ بالایی داشت. دلیل آن نیز این بود که حالت توجّه و توسّل الهی حاکم بر بیمارستان در تقویت روحیه ی بیماران بسیار اثرگذار بود. برای نمونه، از راه تلقین مثبت، شمار فراوانی از بیماران، به صورت باور نکردنی، زودتر از موعد، بهبود می یافتند و به خانه برمی گشتند. هم چنین آمار مرگ و میر که در بیمارستان های پیشرفته، حدود 3% بود، در این بیمارستان از 2% فراتر نمی رفت! این امر، شگفتی برخی متخصّصان پزشکی را برانگیخته بود.