ویژه وفات آیت اللّه حاج شیخ عبدالکریم حایری یزدی صفحه 89

ص:92

داد علمش شهره ی دستان شهود و داستان است

حجّت کبری ز بعد حضرت صاحب زمان است

آن که از جودش، زمین ساکن، گریان آسمان شد (1)

متون ادبی

یار پسندید مرا

محمّدحسین قدیری

به راستی چرا گفته اند تا حرف از قصه ی روز و روزگار بر زبان ها جاری است، علما باقی و پایدارند؟ چه امری سبب شده که با کوچ شان، زخمی بر پیکر اسلام پدید آید و با هیچ مرهمی، درمان نگردد؟ چه چیز این فرشیان را به مهمان خانه ی عرش فرا خوانده است؟ کدامین کلاس درس، آنان را تا مقام انبیای بنی اسراییل رسانده و مدرک نایب الحجّه بودن را به آنان عطا کرده است؟ و چرا خدای مهربان، نگریستن به محراب اَبروان آنان را عبادت می شمارد؟

چه مقامی بالاتر از مقام وصال است: (إرجِعی إلی ربّک)؟ چه سعادتی بهتر از دست یابی به آب حیاتِ هدایت است و چه لباسی بهتر از زیور تقواست که بدان آراسته گشته اند؟

آری؛ اینان زنده دلانی هستند که نور قرآن و معارف، با گوشت و خون شان آمیخته شده و با اکسیر نوافل، به مقام والای انسانیّت رسیده اند؛ همان مقامی که خداوندِ رحمان، با اطمینان خاطر به فرشتگان دلواپس و