شهیدان محراب : ویژه نامه شهدای محراب حضرات آیات مدنی، دستغیب، صدوقی و اشرفی اصفهانی صفحه 121

ص:123

دیدارش سیر نمی شدند. کلامش چنان گرم و گیرا بود که گاه افراد با شنیدن سخنان وی، دگرگون می شدند و توبه می کردند. آری، «سخن کز دل برآید، لاجرم بر دل نشیند».(1)

روزی مردی که ظاهری عشایری داشت، اجازه ورود گرفت و گفت: می خواهم با آقا خصوصی صحبت کنم. پس از اجازه دادن به او، خودش را معرفی کرد و گفت: من دزدی هستم که در زمان شاه، فراری بودم. کاری به نماز و روزه و احکام دیگر نداشتم و هر جنایتی را مرتکب می شدم، ولی هفته گذشته وقتی خطبه های شما را از رادیو شنیدم، از خود بی خود شدم و به فکر مرگ و قیامت افتادم. تصمیم گرفتم نزد شما بیایم و از شما راهنمایی بخواهم که چه کنم؟ آیا اگر برگردم، توبه ام پذیرفته می شود؟!(2) به راستی، وقتی خطبه های انسان ساز وی در کسی که یک عمر از خدا غافل بوده است، این گونه اثر می گذارد، با پویندگان مسیر الهی چه می کند؟

شهید دستغیب، مصداق آیه «الَّذینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللّهِ أَلا بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»(3) بود که چهره نورانی او انسان را به یاد خدا می انداخت و به همه آرامش روحی می بخشید. ایشان از مهمانان با خوشرویی پذیرایی می کرد و در تنهایی هایش بیشتر به راز و نیاز با معبود خویش می پرداخت.

فروتنی

فروتنی

هیچ گاه اجازه نمی داد کسی او را با عنوان یا لقبی بخواند. خود را هم سطح مردم می دانست و به آنان بسیار علاقه داشت. در هر مجلسی که

1- سعدی شیرازی.
2- یادواره شهید دستغیب، ص 53.
3- نک: رعد: 28.