شهیدان محراب : ویژه نامه شهدای محراب حضرات آیات مدنی، دستغیب، صدوقی و اشرفی اصفهانی صفحه 16

ص:18

انسانی و فرجام آن، پستی و ذلت است.

نماز

نماز

در مکتب اسلام، بهترین نمازگزاران، معصومین علیهم السلام بودند. حضرت علی علیه السلام می فرمود: «رسول خدا صلی الله علیه و آله هیچ چیز را بر نماز مقدّم نمی داشت و آن گاه که وقت نماز می شد، گویی هیچ دوست و آشنایی ندارد.»(1) خود آن حضرت نیز در گرماگرم جنگ صفین، پیوسته به خورشید می نگریست و می فرمود: «منتظر ظهر هستم تا نماز بخوانیم.» گفتند: اینک در حال نبردیم، چه وقت اقامه نماز است! فرمود: «ما برای اقامه نماز با اینها می جنگیم».(2)

ره پویان راستین چون شهید مدنی نیز با پیروی از رهبران الهی، به نماز اول وقت مقید بودند. هیچ کاری برای ایشان به اندازه نماز اول وقت اهمیت نداشت و دیگران را نیز به این عمل تشویق می کردند. شهید محراب، هنگامی که به نماز می ایستاد، سراپا شیفته جمال الهی می شد و عاشقانه با محبوب سخن می گفت.

آیت الله راستی کاشانی، درباره عبادت شهید بزرگوار آیت الله مدنی می گوید:

ایشان در عبادت هایشان یک حالت خاصی داشتند، [به گونه ای که] کسانی که حالت عبادت ایشان را می دیدند، لذت می بردند. در خصوص تشویق دیگران به نماز اول وقت آمده است که به شهید مدنی اطلاع دادند، طلبه ای صبح ها دیر از خواب بر می خیزد! او چهل روز، صبح ها به دیدار او می رود! او را از خواب بیدار می کند، با او نماز می خواند، قرآن می خواند، صبحانه میل می فرماید تا آن عادت ناپسند را