شهیدان محراب : ویژه نامه شهدای محراب حضرات آیات مدنی، دستغیب، صدوقی و اشرفی اصفهانی صفحه 21

ص:23

مبارزه کرد. ایشان پیش از قیام سال 1342 در ایران با فرقه های گمراه در ستیز بود و پس از پیروزی انقلاب نیز مانند امام خمینی رحمه الله، همواره آتش تلاش و مبارزه در دلش شعله ور بود.

ستیز با بهائیت

ستیز با بهائیت

بذر بدفرجام بهائیت را استعمار انگلیس، در سرزمین های اسلامی پاشید و نهال آن در دامن کج اندیشان پرورش یافت. سپس دست های پنهان، این جریان فاسد را در کشورهای اسلامی به ویژه مناطق شیعه نشین گسترش داد و با ورود فرهنگ بیگانه و بازگشت روشن فکران غرب زده از پرورشگاهشان، این کیش ضد مذهب تقویت شد و به اوج خود رسید.

رضاخان و دیگر عاملان غرب در ایران، برای سرکوب اسلام به ویژه مکتب حیات بخش تشیع، به ترویج کنندگان مرام بهایی گری میدان دادند، به گونه ای که سرمایه داران بهایی در آذربایجان، به ویژه مناطق اطراف تبریز، صنایع بزرگ استان از جمله کارخانه های برق را در اختیار خود گرفتند. آیت الله مدنی که در این دوران در حوزه علمیه قم مشغول درس و بحث علمی بود، تاب نیاورد و بی درنگ روانه زادگاه خود شد و با عشق و ایمان به مکتب تشیع و قلبی آکنده از خشم به دشمن، مبارزه اش را برضد بهائیت آغاز کرد.

به گفته آقای بروجردی، ایشان وقتی احساس کرد زادگاهش (آذرشهر) در خطر محاصره اقتصادی فرقه گمراه بهائیت، این مسلک و مرام استعماری _ صهیونیستی، قرار گرفته و مراکز حساس شهر مانند کارخانه تولید برق و غیره به دست آنهاست، با سخنان آتشین خود، مردم را بر ضد آنان بسیج و حتی مصرف برق تولیدی آنها را تحریم کرد، به گونه ای که مردم از چراغ های نفتی استفاده می کردند. افزون براین،