شهیدان محراب : ویژه نامه شهدای محراب حضرات آیات مدنی، دستغیب، صدوقی و اشرفی اصفهانی صفحه 39

ص:41

من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب

مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند(1)

پیکر مطهر این شهید بزرگوار، در میان باران اشک مردم تبریز و درحالی که قلبشان مالامال از غم و اندوه بود، تشییع و به شهر مقدس قم منتقل شد و پس از اقامه نماز به امامت حضرت آیت الله العظمی گلپایگانی رحمه الله، در کنار بارگاه ملکوتی حضرت فاطمه معصومه علیهاالسلام به آغوش خاک سپرده شد و امتی را در فراق خود به غم هجران نشاند. استاد شهریار در این حادثه بسیار گریست و در رثای وی چنین سرود:

خلوتی با ملک العرشم بود

جستم احوال شهیدان درخواب

خود صدای مدنی بود که گفت

شهریارا! «و لهم حسن مأب»

شاهدان عینی

شاهدان عینی

آیت الله انزابی از دوستان آن بزرگوار می گوید:

خاطره ای که پیوسته در پیش چشمم مجسم است، آخرین جمعه عمرش بود که این جانب هم در تبریز حاضر بودم و پیش از خطبه های نماز جمعه سخنرانی داشتم و در موقع نماز در حدود یک متر با ایشان فاصله داشتم. نماز جمعه را خواندند و در خطبه ها هم آن روز با حرارت زیاد حرف می زدند. عادتشان بود نماز ظهر را هم بین نماز جمعه و عصر، از باب استحباب می خواندند. در حال خواندن نماز ظهر، از صف سوم منافقی بلند شد و برق آسا از پشت، او را در بغل گرفت و سه نارنجک [که] به خود بسته بود، هر سه منفجر شدند. منافق، بلافاصله به جهنم واصل [شد] و شهید مدنی نیز بر زمین افتاد. کوشیدند تا او را به بیمارستان برسانند، اما در بین راه به فیض عظیم