- دیباچه 1
- پیشگفتار 3
- خاندان نکونام 6
- فصل اول: ولادت و تحصیلات 6
- اشاره 6
- خانواده و دوران کودکی 8
- فراگیری دانش و راه و رسم مبارزه 9
- هجرت به سوی قم 10
- اقامت در نجف 11
- دریافت اجازه اجتهاد و روایت 12
- اشاره 14
- فصل دوم: دوران مبارزه 14
- روشنگری مبارز 14
- تبعید به بافت کرمان 15
- تنها در تنگنا 17
- رهبری قیام مردم تبریز 18
- بیداری و پایداری 19
- راست قامت جاوید 20
- اشاره 22
- پژوهشگری پُرمایه 22
- فصل سوم: تلاش های علمی و فرهنگی 22
- قله دانش و اندیشه 22
- آثار گران سنگ 23
- تألیفات و تحقیقات مستقل 24
- تصحیح، مقدمه و تعلیقه نویسی بر آثار دیگران 25
- فصل چهارم: فضیلت های اخلاقی 27
- سرچشمه اخلاق 27
- اشاره 27
- پگاه پارسایی 28
- شرح درد اشتیاق 29
- جویبار اشک 30
- توسل به حضرت امام رضا(ع) 31
- ویژگی های فردی 32
- تندیس صلابت و شجاعت 34
- اخلاق اجتماعی 37
- تأکید بر وحدت اسلامی 39
- سلوک ملکوتی 41
- کتاب خانه ارزشمند 43
- مهمان قدسیان 44
- نفرت از غاصبان قُدس 46
- امر به معروف و نهی از منکر 46
- اشاره 46
- فصل پنجم: دیدگاه های آیت الله قاضی 46
- ضرورت وحدت اسلامی 47
- معنای اولی الامر 48
- اطاعت از رسول اکرم صلی الله علیه و آله 48
- صلوات بر آل محمّد 49
- ضرورت سوگواری برای سیدالشهدا(ع) تا اربعین 50
- منابعی برای تحقیق و مطالعه افزون تر 51
- ارادت به امام خمینی رحمه الله 51
- اشاره 54
- فصل ششم: همراه با برنامه سازان 54
- مباحث کلّی و نکته های ضروری در برنامه سازی 54
- موضوع های برنامه سازی 55
- اشعاری درباره شهید قاضی طباطبایی 56
- کتاب نامه 59
- الف) کتاب 59
- ب) نشریه 61
ص:33
فصل چهارم: فضیلت های اخلاقی
اشاره
فصل چهارم: فضیلت های اخلاقی
زیر فصل ها
سرچشمه اخلاق
پگاه پارسایی
شرح درد اشتیاق
جویبار اشک
توسل به حضرت امام رضا(ع)
ویژگی های فردی
تندیس صلابت و شجاعت
اخلاق اجتماعی
تأکید بر وحدت اسلامی
سلوک ملکوتی
کتاب خانه ارزشمند
مهمان قدسیان
سرچشمه اخلاق
سرچشمه اخلاق
آیت الله قاضی طباطبایی خانواده ای هفت نفره را اداره می کرد. او با فرزندان و اهل خانه اش مهربان بود. ایشان تنها پدر فرزندانش نبود، بلکه آموزگاری دل سوز و دوستی صمیمی برای فرزندانش به شمار می آمد. وجودش برای اهل خانه مایه آرامش بود. فشارهای سیاسی و اجتماعی و دشواری های بسیاری را تحمل می کرد، ولی این گرفتاری ها و آشفتگی ها را در خانه آشکار نمی ساخت و با چهره ای آرام، شاد و بانشاط، وارد خانه می شد. رفتار خداپسندانه اش که با خردمندی همراه بود، اهل خانه را به رعایت فضیلت های اخلاقی و کرامت های انسانی تشویق می کرد. هیچ گاه واکنش های شتاب زده از او سر نمی زد.
تنها موضوعی که بیشتر مورد توجه این پدر پارسا و پایدار و آموزگار اخلاق بود و در صورت لزوم با رعایت حرمت افراد خانه و با بهره گیری از اصول درست تربیتی یادآوری می کرد، انجام وظایف شرعی و حفظ شعایر اسلامی بود. با وجود شخصیت این مرد بزرگ در این خانواده، دیگر نیازی نبود اهل خانه برای خواندن نماز، روزه داری و انجام دیگر واجبات الهی، سفارش شوند؛ زیرا به گونه ای رفتار می کرد که آنان