- سخن ناشر 1
- پرسش دوم _ آیا امامان : علم غیب داشتند؟ 6
- پرسش سوم _ اگر امام حسین علیه السلام علم غیب داشت، چگونه سفر کربلا را با چنین پایانی برگزید؟ 9
- پرسش پنجم _ چرا بعضی دعاهای ما مستجاب نمی شود؟ 24
- پرسش ششم _ رابطه ائمه اطهار علیهم السلام با خلفای زمان خود و خلفا با آنها چگونه بود؟ [ 2] 38
- پرسش هفتم _ آیا صحیح است که غیر شیعه ها، با وجود عملکرد اخلاقی صحیح به جهنم می روند و شیعه ها با وجود عملکرد غلط به بهشت می رسند؟ [ 1] 50
- پرسش هفتم _ آیا صحیح است که افراد غیر شیعه، با وجود عملکرد اخلاقی صحیح، به جهنم می روند و شیعه ها با وجود عملکرد غلط به بهشت می رسند؟ [ 2] 60
- پرسش هشتم _ آیا در مورد امام حسین علیه السلام فقط باید گریست؟ آیا آن همه اثر که گفته شده، فقط بر چند قطره اشک مترتّب است؟ [ 1] 65
- پرسش هشتم _ آیا در مورد امام حسین علیه السلام فقط باید گریست؟ آیا آن همه اثر که گفته شده، فقط بر چند قطره اشک مترتّب است؟ [ 2] 71
ص:38
1- تفسیر قمی 2 / 134، بحارالانوار 45 / 84.
2- الغارات 2 / 393، بحارالانوار 34 / 297 و 46 / 143.
3- بحارالانوار 45 / 147.
4- مناقب 4 / 156، بحارالانوار 46 / 92.
صفوتک و خلفاؤک مغلوبین مقهورین مبتزّین، یرون حکمک مبدّلاً و کتابک منبوذاً، و فرائضک محرّفه عن جهات إشراعک، و سنن نبیّک متروکه.
خدایا! این جایگاه به خلفا و برگزیدگانت و امینان تو، اختصاص دارد در درجه ای والا که آنها را بدان اختصاص دادی. امّا اینان آن را گرفتند... تا آنجا که برگزیدگانت و جانشینان (راستین) تو، مغلوب و مقهور شدند و حقّ آنها را باز ستاندند. می بینند که حکم تو، تبدیل یافته، کتابت را پشت سر نهاده اند، فرائض تو از جهات تشریع آنها تحریف شده، و سنّت های پیامبرت متروکه گردیده است.
در این بیانِ روشن می بینیم که مشکل امام علیه السلام با خلفا، نه یک مشکل شخصی است و نه منحصر به غصب قدرت و حکومت، بلکه سخن از تحریف و تبدیل احکام و پشت سر نهادن قرآن است. بدین جهت، زبان به لعن آنها می گشاید و از خدای حکیم می خواهد که آنها را از رحمت خود دور بدارد:
اللهم العن اعدائهم من الاولین و الآخرین، و من رضی بفعالهم و اشیاعهم و أتباعهم.
خدایا! دشمنان آنان (اهل بیت) را _ از پیشینیان و پسینیان _ و نیز هر کسی را که به کارهای آنها رضایت دهد، و پیروان آنها را لعن کن (از رحمت خود دور بدار).
سپس، از خدای متعال می خواهد که زمان قدرت و تمکین اهل بیت را برساند:
و عجّل الفرج و الرّوح و النصره و التمکین و التأیید لهم.(1)
و در گشایش و رحمت و یاری و سلطه و تأیید برای آنها تعجیل فرما.
همین حقیقت را امام باقر علیه السلام در بیانی دردمندانه، به این تعبیر بیان می دارد. حضرتش خطاب به عبداللّه بن دینار می فرماید:
ما من عید للمسلمین أضحی و لا فطر، الّا و هو یتجدّد لآل محمّد فیه حزن.
هیچ عیدی برای مسلمانان نیست، نه عید قربان و نه فطر، مگر این که در آن، اندوه آل محمّد تازه می شود.
راوی علّت این سخن را از امام علیه السلام می پرسد. و در پاسخ می شنود:
لأنّهم یرون حقّهم فی ید غیرهم.(2)