از چشمه تا دریا :مجموعه خاطرات درباره استاد شهید مرتضی مطهری صفحه 116

ص:118

این روش ایشان آدم را یاد این جمله ای می انداخت که گاهی ما در مورد حضرت علی علیه السلام می گوییم که لا تأخذه فی الله لومه لائم... . یکی از خصوصیات حضرت علی بود که مذمت دیگران در راه، خدا ایشان را تحت تأثیر قرار نمی داد. این در زندگی استاد مطهری، خیلی مسئله مهمی بود یعنی ایشان حاضر بود که در یک محیط علمی شماتت هم اصلاً بشنود، ولی دست از موضوع اصولی خودش برندارد. کسانی هم داشتیم که می آمدند و حالت انفعالی داشتند، یعنی اقتباس از غرب می کردند و خود را مجبور می کردند که با تعبیرات به قول حالا اجازه بدهید من یک خورده اصطلاح طلبگی به کار ببرم لم یتجسبک. می خواستند مسایل دینی را رنگ غربی به آن بدهند، ایشان از این مسئله کاملاً پرهیز می کرد. در عین حالی که در صدد این بود که آن چه اصولی است و غرب هم گفته و واقعا هم غرب آن را تازه گفته و سابقه نداشته، آن ها را بیاورد و با موازین اسلام بسنجد.

عنایت امام به استاد در جلسات درس

عنایت امام به استاد در جلسات درس

البته من بعد از فوت مرحوم آیت الله بروجردی، این توفیق را داشتم، همان طور که من در مطالب قبلی هم خدمتتان عرض کردم و در جایی دیگر هم گفتم، چند سالی در محضر درس فقه امام خمینی شرکت داشته باشم، آن هم مکاسب که نوشته هایش را هم تا این اواخر داشتم؛ یعنی مقید بودم که این ها را بنویسیم. آن موقع استاد مطهری در تهران تشریف داشتند؛ یعنی حدود سال های 41 و 42 و همان زمانی بود که ما در خدمت ایشان در دانشکده الهیات بودیم. همان درس هایی که اشاره کردید حوادثی که در قم، اتفاق افتاد احتمالاً بعد از بازگشت امام از تبعید اولشان بود. به نظرم می رسد که شاید هم