میراث ادبی علمای شیعه: برگزیده متون نظم و نثر فارسی صفحه 105

ص:108

سوختن و ساختن

سوختن و ساختن

لب شیرین تو شیرین تر از آن ساخته اند

که توان گفتنش از شیره جان ساخته اند

کرده اند از غمت آنان جگرم خون ای گل

که تو را لاله رخ و غنچه دهان ساخته اند

بی تو می سوزم و می سازم و هرگز عشاق

نه چنین سوخته اند و نه چنان ساخته اند

نتوانم که کنم قطع نظر از دو لَبَت

کاین دو را قوتِ دل و قوّتِ جان ساخته اند

اهل دل از دو جهان نام و نشانت طلبد

ورنه با گوشه دل از دو جهان ساخته اند

زین جهان، چون گل رعناست چه فیضت «مشتاق»؟

که بهار تو هم آغوشِ خزان ساخته اند(1)

آیت اللّه میرزا سیدعلی مدرس بزرگ (1264 _ 1316)