میراث ادبی علمای شیعه: برگزیده متون نظم و نثر فارسی صفحه 112

ص:115

که بار از دوش برداریم و بربندیم بر دل ها(1)

ناز و نیاز

ناز و نیاز

ای غایب از نظر که تویی مست ناز ما

بادا فدای ناز تو عمر نیاز ما

یعقوب چشم بسته شکایت کند ز هجر

آخر ببین چه می کشد این چشم باز ما

دردا که روز عمر به آخر رسید و باز

آخر نمی شود غم دور و دراز ما

یک ذره در دلِ تو سرایت نمی کند

این ناله نفس گُسل دلِ گداز ما

با آن که نازنین جهانی و بی نیاز

غیر از تو کس نمی کشد ای دوست ناز ما

ما را زبانِ شکوه بیداد نیست

داند نیازمندی ما بی نیاز ما

ما را زبان دیگر و تقریر دیگرست

«فیاض»، آشنا نشود کس به راز ما(2)