میراث ادبی علمای شیعه: برگزیده متون نظم و نثر فارسی صفحه 124

ص:127

کفر و ایمان

کفر و ایمان

خوشا جانی که جانانش تو باشی

خوشا دردی که درمانش تو باشی

بباید ترکِ جان گفت و به سر رفت

به آن راهی که پایانش تو باشی

نه با ایمان بود کارش نه با کفر

هر آن کس کفر و ایمانش تو باشی

خرد زنجیری و دیوانه ای شد

که خود زنجیر جنبانش تو باشی

بشویی پا و سر در عشق «اسرار»

که شاید گوی چوگانش تو باشی