میراث ادبی علمای شیعه: برگزیده متون نظم و نثر فارسی صفحه 156

ص:159

بنابراین، مهم ترین کارها اصلاح قلب است... .

انا للّه و انا اله راجعون. چه مصیبت بزرگی که مجازات آن نیز بزرگ است. وای از رسوایی، کم حیایی و بی وفایی؛ چرا که در حضور او گناهان کبیره را انجام دادم، در حالی که آن را از کوچک ترین آفریدگانِ او پنهان می کردم و چرا در حالی که همراه من بود، ملاحظه او را نکردم؟

او بدی ها و گناهانم را پوشانید، ولی احترام این پوشش را نگه نداشتم. آه از سیه روزی من در لحظه ورود بر او. با چه رویی با او دیدار کنم! با چه زبانی با او نجوا کنم، در حالی که پیمان ها و سوگندها را بعد از محکم نمودن آن ها شکستم.

هنگامی که او را خواندم در خطاها فرو رفته بودم، ولی دعوتم را اجابت فرمود، در حالی که احتیاجی به من نداشت... . قسم به عزت و بزرگی ات ای آقا و مولای من و ای پناهگاه و نجات دهنده من! اگر پوست من می توانست عذاب تو را تحمل کند و نیرویی داشتم که می توانستم مجازات تو را تحمل نماید، از تو نمی خواستم مرا ببخشی، بلکه به خاطر خشمی که بر خود دارم و پستیِ خودم، از تو می خواستم مرا عذاب و مجازات نمایی که چرا بعد از این گرامی داشت های بزرگ از اوامر تو سر پیچی کرد. تو به او روی آوردی، ولی او بعد از این همه لطف از تو روی گرداندْ و به تو پشت کرد. چه پروردگار مهربان، چه بردباری بزرگ و چه لطف فراوانی! درِ توبه را برای عاصیان پست و تجاوزگران خطاکاری مانند من گشود، از بازگشت آنان جلوگیری ننمود، به توبه کنننده وعده قبول داد،