میراث ادبی علمای شیعه: برگزیده متون نظم و نثر فارسی صفحه 163

ص:166

فضیلتی در این کسی باشد نه آن که به اعتبار مال و جاه یا بلندی نسب و مانند آن ها باشد.

«الَحزمُ بِضاعهٌ، التّوانی اضِاعهٌ»

دور اندیشی و عاقبت بینی، سرمایه خیرات است و سستی و کاهلی، ضایع کردن عمر و فرصت.(1)

اشعار اخلاقی

اشاره

اشعار اخلاقی

زیر فصل ها

کوچ گاه

در مکتبِ دین

در خزان

هان ای دل

کوچ گاه

کوچ گاه

از روش این فلک سبز فام

عمر فزون گشته ز پنجاه عام

در هر سر سالی از این روزگار

خورده ام افسوس خوشی های پار

باشدم از گردش گردون شگفت

کان چه مرا داد همه پس گرفت

قوتم از زانو و بازو برفت

آب ز رخ، رنگ هم از مو برفت