میراث ادبی علمای شیعه: برگزیده متون نظم و نثر فارسی صفحه 174

صفحه 174

ص:177

فقه در ادب فارسی

اشاره

فقه در ادب فارسی

فقه، در لغت به معنی فهم و دریافتن است و در اصطلاح دینی، علم قوانین و احکام دینی را گویند. علمِ فقه در مفهوم امروزی و رایج آن، تنها به احکام متعلق به اعمال انسان ها می پردازد و در نتیجه با مسایلی که عملی نیستند، سر و کاری ندارد. تقسیم بندی های رایج در احکام فقهی چنین است: واجبات، مستحبات، محرمات و مکروهات یا عبادات، معاملات، مناکحات، عقوبات یا حدود.

قرآن، گفتار پیامبر، کارهای پیامبر و آن چه آن حضرت از کارهای اصحاب خود پذیرفته و آن ها را تأیید کرده است، منابع اصلی احکام فقه اسلامی را تشکیل می دهند. مبدأ و منشأء فقه شیعه، آموزش های حضرت علی علیه السلام است.

نخسیتن تألیف فقهی شیعه را به یکی از اصحاب حضرت علی علیه السلام به نام سلیم بن قیس هلالی نسبت داده اند. پس از علی علیه السلام امامان دیگر نیز تعلیماتی در اصول و فروع فقه داشته اند، ولی در میان امامان، امام محمد باقر علیه السلام و امام صادق علیه السلام، در ترویج و تحکیم فقه شیعی آوازه بیش تری دارند. از آغاز شکل گیری و سپس تحکیم و گسترش مذاهب فقهی، در هر یک از این مذاهب، فقهای برجسته ای ظهور کردند و آثار فراوانی در اصول و فروع فقه نوشته اند. بیش تر این آثار به زبان عربی است که برخی از آن ها عبارت است از:

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه