کتابخانه بالقرآن

میراث ادبی علمای شیعه: برگزیده متون نظم و نثر فارسی صفحه 185

صفحه 185

ص:188

می خوانند و باقیِ قرّا، «مَلکِ» می خوانند بی الف، اما حجت آنان که مالک می خوانند به الف آن است که گفتند: مراد آن است که ملکیّت تصرف در آن روز کس ندارد، برای آن که مالکّیِ همه مالکان در آن روز زایل شود و املاکِ همه ملّاک با حق تعالی افتد. چه ما به تملیک او مالک باشیم. چون دستِ تصرف ما از آن کوتاه کند، ما را تصرف نباشد و ما مالک نباشیم و حجت آنان که مَلکِ خوانند بی الف، آن است که گفتند: خدای تعالی در دنیای ملوک را تمکین کرد و بعضی را مملکت داد چون انبیا و اوصیا و ائمه. فردا مُلک از همه باز ستاند و همه را معزول گرداند.

ایاک نعبد و ایاک نستعین

بدان که عبادت اسمی است شاملِ افعال قلوب و افعال جوارح. اول باید تا به دل خاشع و خاضع برد و قصد نکند به آن عبادت جز معبودِ خود را و نیت خالص کند و از وجوهِ شوایب دور دارد و آن چه افعالِ جوارح است، آن است که بر وجه مشروع و مأمور به کند و نیز ترک محرمات از عبادت باشد. نبینی که رسول صلی الله علیه و آله ابوالدردا را می گوید: «پارسا باش تا عبادترین مردمان باشی».

اهدنا الصراط المستقیم

رسول صلی الله علیه و آله گفت: خدای تعالی مَثَلی بزد صراطِ مستقیم را و بر دو کناره آن صراط باره ای است، درها بر وی گشوده و بر آن درها، پرده ها فرو گذاشته و بر آن صراط، داعی ای استاده و خلقان را دعوت می کند. می گوید: ای مردمان! در راه آیید و میل مکنید از این راه. و از بالای آن صراط، داعی ای دیگر دعوت می کند. چون مرد خواهد که از آن درها یکی بر