میراث ادبی علمای شیعه: برگزیده متون نظم و نثر فارسی صفحه 19

ص:22

را روایت کرده و خواجه عبدالحق سبزواری در قرن دهم آن را ترجمه کرده است.

نیایش های مولا علی علیه السلام

نیایش های مولا علی علیه السلام

بار خدایا! صلوات ده بر محمد و آل محمد و رحمت کن بر من، چون منقطع گردد از جهان. نشانِ من و محو شود از مخلوقات، یاد من و گردم من از جمله فراموشان چون آن که فراموش شد پیش از من.

بار خدایا! کبیر شد سالِ من و تنگ شد پوستِ من و باریک شد استخوانِ من و دریافت روزگار از من غرضِ خود و نزدیک شد اجلِ من و فانی شد روزهایِ عمر من و برفت آرزویِ من و باقی ماند گناهِ من و محو شد نیکی های من و کهنه شد بدنِ من و پاره شد بندهای من و پراکنده شد عضوهای من.

خداوندا! درمانده ساخت مرا گناهانِ من و بریده ساخت گفتار مرا که هیچ حجتی نماند مرا و هیچ عذری. پس منم اقرار کننده به گناهِ خود، اعتراف کننده به بدی کردنِ خود، اسیر کرده به جرم خود، گریه کرده به کردار خود، واقع شده در دریاهایِ خطایِ خود، حیران و سرگشته از راهِ راستِ خود و بریده شده به خود. پس صلوات ده بر محمد و آلِ محمد و رحمت کن بر من به رحمت خود و درگذر از من به آمرزشِ خود.

ای خدای من! اگر خُرد است در پهلویِ فرمانِ تو کردار من، به درستی که بزرگ است در پهلویِ امیدواری به تو، امید من.

ای خدای من! چگونه باز گردم به نا امیدی از پیش تو، بی روزی شده و حال آن که گمانِ من به کرمِ تو آن بوده که باز گردانی مرا به رستگاری