میراث ادبی علمای شیعه: برگزیده متون نظم و نثر فارسی صفحه 204

ص:207

می خواهم غزل باشم، سخنِ اشک ها.

می خواهم حماسه باشم، معبد دلاورهای پروا نشناخته.

می خواهم پند باشم، مظلوم ترین دوست هر کس.

می خواهم سوز و آه باشم، می خواهم نغمه باشم، خروش باشم، شبگیر و سپیده باشم، باران و ژاله باشم و سرانجام یک سیل باشم که به هر چیز رسم، اوج هستی اش را به گوشش بخوانم و با این بی درنگ لحظه ها، درنگ نشناسم و سینه سپرِ هیچ هایِ هیچ کنم تا کم کم در دامن دشتی بیفتم و خلاصه شوم و به برکه ای درآیم و منجمد گردم و با نوازش مهتاب شکل گیرم و با غرور کوه ها به راه افتم و با صفای نغمه ها به خود آیم و با دیدن ستاره ها به دوری راه خود پی برم و در خم و پیچ ماهورها، بغرنج ها را لمس کنم و ناگهان با طلایه داری یک روح آواره، به سوی شهر بیایم، تا شهر را ببینم، یعنی: دیار انسان ها را... .(1)

علامه محمدتقی جعفری (1302 _ 1377) از عالمان برجسته معاصر است که در قلمرو اندیشه و فرهنگ و عرفان اسلامی، صاحب نظر بوده و آثار بسیار گران سنگی به یادگار گذاشته است.

تفسیر و نقد و تحلیل ایشان بر مثنوی مولوی، یکی از مهم ترین منابع مولوی پژوهی و عرفان اسلامی است.

بشنو از نی

بشنو از نی