میراث ادبی علمای شیعه: برگزیده متون نظم و نثر فارسی صفحه 218

ص:221

این کتاب آن است که بیش تر قصه ها و حکایات آن از ائمه اطهار علیه السلام نقل شده است و راویان آن، از محدّثان بزرگ شیعه هستند.

فرود آمدن حضرت آدم و حوا به زمین

فرود آمدن حضرت آدم و حوا به زمین

از حضرت رسول خدا صلی الله علیه و آله منقول است که چون آدم علیه السلام نافرمانی پروردگار خود کرد، منادی او را ندا کرد از نزد عرش که: «ای آدم! بیرون رو از جوارِ من به درستی که در جوارِ من نمی باشد کسی که نافرمانی من کند».

پس آدم گریست و ملایکه گریستند. پس حق تعالی جبرئیل را به سوی او فرستاد و او را به زمین فرو فرستاد سیاه شده. پس چون ملایکه او را به این حال مشاهده کردند، فریاد برآوردند و گریستند و صدای گریه ایشان بلند شد و گفتند: پروردگارا! خلقی آفریدی و از روح برگزیده خود در او دمیدی و ملایکه را به سجده او درآوردی و به یک گناه، سفیدی او را به سیاهی مبّدل کردی. پس ندا کرد منادی از آسمان که امروز برای پروردگار روزه بدار. پس روزه داشت و آن روز سیزدهم ماه بود. ثلثِ سیاهی از بدنش زایل شد و به این سبب این روزها را ایام البیض گفتند.

پس از آسمان منادی ندا کرد: ای آدم! این سه روز را برای تو و فرزندانِ تو مقّرر کردم. هر که در هر ماه این سه روز را روزه دارد، چنان باشد که تمام عمر را روزه گرفته باشد.

پس آدم از روی اندوه نشست و سر را در میانِ دو زانو گذاشت اندوهگین و غمناک. پس حق تعالی جبرییل را به سوی او فرستاد و گفت: