میراث ادبی علمای شیعه: برگزیده متون نظم و نثر فارسی صفحه 220

ص:223

او را. پس جبرییل گفت: ای آدم! مَثَلِ فرزندان تو در این نماز مانند مَثَلِ تو است در این سیاهی. هر که از فرزندانِ تو در هر روز و شب پنج نماز بکند، بیرون می آید از گناهانش، چنان چه تو از این سیاهی بیرون آمدی.(1)

در بیانِ قصه حضرت سلیمان

در بیانِ قصه حضرت سلیمان

ابن بابویه به سند معتبر از حضرت صادق علیه السلام روایت کرده است که: چون حق تعالی وحی فرستاد به سوی داوود علیه السلام که سلیمان را خلیفه خود گرداند، بنی اسراییل به فریاد آمدند و گفتند: خردسالی را بر ما خلیفه می کند و در میانِ ما از او بزرگ تر هست.

پس داوود سر کرده ها و اکابر اسباط بنی اسراییل را طلبید و گفت: به من رسید آن چه شما در باب خلافتِ سلیمان گفتید. شما عصاهایِ خود را بیاورید و هر یک نام خود را بنویسد بر عصای خود و با عصای سلیمان، شب در خانه می گذاریم و صبح بیرون می آوریم. عصای هر کس که سبز شده باشد و میوه داده باشد، او به خلافتِ الهی سزاوارتر خواهد بود.

پس چنین کردند و عصاها را در خانه ای گذاشتند و در خانه را بستند و سرکرده های قبایلِ بنی اسراییل همه حراست آن خانه کردند. چون داوود نماز صبح را با ایشان به جا آورد، در را گشود و عصاها را بیرون آورد. چون بنی اسراییل دیدند که در میانِ عصاها، عصای سلیمان علیه السلام برگ بر آورده و میوه داده، به خلافت او راضی شدند.

پس حضرت داوود علیه السلام در حضور بنی اسراییل امتحان نمود علم آن