میراث ادبی علمای شیعه: برگزیده متون نظم و نثر فارسی صفحه 24

ص:27

الهی! عادت کرده احسانِ خود را از درگاهِ خود مران و خو گرفته رحمت های خود را ناامید مگردان.

الهی! دلم را نور عرفانِ خود ده.

الهی! سوز محبتی در سینه ام نه.

الهی! دیده ای ده که جز ربوبیت تو نبیند.

الهی! دلی ده که عبادتِ تو گزیند.

الهی! سینه ام را مشرق انوارِ خود ساز و دلم را به اسرار محبت اهل بیت بپرداز. از آن باده ای که شورانگیز عاشقان است، قطره ای به کامم رسان و از آن رحمت که امیدگاهِ عاصیان است، بر سرم افشان. آتشین ناله معصیت سوزی در سینه ام نه و آن چه لطف و احسان تو را سزد، آنم ده.

الهی! رحیمی، رحم فرما. کریمی، کرم بنما. نامه گناه این مجرمان را در دریای عفوت محو فرما. یا اله العالمین و یا غافر المذنبین، برحمتک یا ارحم الراحمین.(1)

کلیات مفاتیح الجنان، تألیف ثقه المحدثین حاج شیخ عباسِ قمی (1294_1359)، گنجینه ای است معنوی از مناجات ها و دعاهایی که از معصومین علیهماالسلام و علمای بزرگ شیعه به یادگار مانده است.

دعای جوشن کبیر

دعای جوشن کبیر

ای بهترین یاد کننده و یادآور شده! ای بهترین تقدیر کن و شکر گزار