ص:7
پیش گفتار
دوری از مطالعه و پرسش و گریز از اندیشیدن در حقایق وجودی و آموزه های اهل بیت:، خیال پردازی و سست انگاری را در انسان باورمند قوّت می بخشد و او را به رفتارهای ساختگی وامی دارد و از تعلیمات فراسوی دینی، منحرف می سازد. اگر طبیب حاذقِ دل و جان، نبض عقل، اعتقاد، دل، عمل و سلایق و رسومات برخی ها را بگیرد، خواهد گفت: چرا به نسخه مطالعه، عمل نکردید؟ چرا برای پیشگیری و درمان نپرسیدید؟ و اساساً با داشتن نعمت عقل و فکر، چرا از اینها استفاده نکردید؟
آیا این یک بیماری و انحراف نیست که عده ای، دانسته یا ندانسته، خواسته یا ناخواسته، آل اللّه را جای اللّه می نشانند و امام علی علیه السلام، این بنده وارسته و مفتخر به بندگی اللّه را خدا می شمارند و خود را «علی اللهی» می دانند و یا مانند برخی از نوظهوران امروزین، فریاد کرده می گویند: «لا اله الاّ زهرا»، و یا خویش را «حسین اللهی» می خوانند و دور از عمل به احکام الهی، همه رضایت خدا و اهل بیت علیهم السلام را در زیارت های صِرف می دانند!