اکسیر اعظم (2): رهیافتی به منظومه فکری رهبر معظم انقلاب (مدظله العالی) درباره انسجام اسلامی صفحه 49

1- سخنرانی در دیدار با جمع کثیری از اقشار مختلف مردم شهرهای شاهرود، خلخال، بیرجند، قیدار، خمسه، تهران و چالوس، روحانیون و معاونان دفاتر عقیدتی، سیاسی نیروی زمینی ارتش و جمعی از شیعیان استان سرحد پاکستان،19/7/1368.

2- بیانات در دیدار گروه های مختلف مردم به مناسبت میلاد با سعادت علی بن ابی طالب(ع)، 17/05/1385.

که در زمان خودشان، نه فقط پدر و همسر و فرزندان و شیعیان خاصشان، بلکه حتی کسانی که شاید رابطه صمیمانه و گرمی هم با ایشان نداشتند، زبان به مدح آن بزرگوار گشودند. اگر به کتاب هایی که درباره فاطمه زهرا(س) به وسیله محدثین اهل سنت نوشته شده است، نگاه کنید، روایات بسیاری را می بینید که از زبان پیغمبر در ستایش صدیقه طاهره(س) صادر شده است و یا رفتار پیغمبر با آن بزرگوار را نقل می کنند.(1)

4-4-1-4. سیدالشهدا(ع)

( حسین بن علی (ع)، نام عجیبی است. وقتی از لحاظ عاطفی نگاه می کنید، می بینید خصوصیت اسم آن امام در بین مسلمینِ با معرفت، این است که دل ها را مثل مغناطیس و کهربا به خود جذب می کند. البته در بین مسلمین کسانی هستند که این حالت را ندارند و در حقیقت، از معرفت به امام حسین(ع) بی بهره اند. از طرفی کسانی هم هستند که جزو شیعیانِ این خانواده محسوب نمی شوند؛ اما در میان آنها بسیاری هستند که اسم حسین(ع)، اشک شان را جاری می سازد و دلشان را منقلب می کند. خدای متعال، در نام امام حسین اثری قرار داده است که وقتی اسم او آورده شود، بر دل و جان ما ملت ایران و دیگر ملت های شیعه، یک حالت معنوی حاکم می شود. این، آن معنای عاطفی آن ذات و وجود مقدس است.(2)