پاسخ های استاد مطهری (ره) به مسائل اجتماعی صفحه 124

آیاتی که اساس خلقت را بر حق _ که ملازم با عدل است _ معرفی می نماید]، در برخی آیات، از مقام فاعلیّت و تدبیر الهی به عنوان مقام قیام به عدل یاد می کنند: «شَهِدَ اللّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلاّ هُوَ وَ الْمَلائِکَهُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ قائِمًا بِالْقِسْطِ»(1) (آل عمران: 18) و یا عدل را ترازوی خدا در امر آفرینش می داند: «وَ السَّماءَ رَفَعَها وَ وَضَعَ الْمیزانَ»(2) (الرحمن: 7). در ذیل همین آیه، رسول خدا فرمود: «بِالعَدلِ قامَتِ السَّمواتُ و الارضُ»؛ آسمان ها و زمین به عدل برپا است.

چگونه ممکن بود [مسلمانان با] مسئله ای که در قرآن تا این پایه بدان اهمیت داده شده [که هم جهان بینی و هم معیار شناخت قانون است و هم ملاک شایستگی  زعامت و رهبری و هم آرمانی انسانی و هم مسئولیتی اجتماعی است] با آن عنایت شدید و حساسیت فراوانی که در مورد قرآن داشتند، به آن بی تفاوت بمانند. ما معتقدیم دلیلی ندارد که در پی علتی دیگر برویم. فکر خود را خسته نماییم که چرا از آغاز نهضت های فکری و عملی مسلمین، همه جا کلمه «عدل» به چشم می خورد.(3)

7. در نظام تکوین، بین شرور و زیبایی ها و آسایش و سختی ها چه رابطه ای وجود دارد؟

گذشته از اینکه بدی ها، در جلوه دادن به زیبایی ها و در پدید آوردن یک مجموعه عالی، [نقش] مهمی دارند، مطلب اساسی دیگری در رابطه بدی و

1- 1. خدا که همواره به عدل قیام دارد، گواهی می دهد که جز او هیچ معبودی نیست و فرشتگان و دانشوران [ نیز گواهی می دهند ] .
2- 2. و آسمان را برافراشت و ترازو را گذاشت.
3- 3.عدل الهی، صص 35 _ 38.