پاسخ های استاد مطهری (ره) به مسائل اجتماعی صفحه 20

محبت و یگانگی است، نه بر همکاری و رفاقت؛ [پذیرای] اجبار و الزام نیست. با زور و اجبار قانونی می توان دو نفر را ملزم ساخت که با یکدیگر همکاری کنند و پیمان همکاری خود را براساس عدالت محترم بشمارند و سالیان دراز به همکاری خود ادامه دهند، ولی ممکن نیست با زور و اجبار قانونی دو نفر را وادار کرد که یکدیگر را دوست داشته باشند و باهم صمیمی باشند یا برای یکدیگر فداکاری کنند و هر کدام از آنها سعادت دیگری را سعادت خود بداند.

اگر بخواهیم میان دو نفر، رابطه با این شکل محفوظ بماند، باید جز  اجبارقانونی، تدابیر عملی و اجتماعی دیگری به کار ببریم. مکانیسم طبیعی ازدواج که اسلام، قوانین خود را بر آن اساس وضع کرده، این است که زن در منظومه خانوادگی، محبوب و محترم باشد. بنابراین، اگر زن به عللی از این مقام خود سقوط کرد و شعله محبت مرد به او خاموش [گشت] و مرد به او بی علاقه شد، پایه و رکن اساس خانوادگی خراب شده؛ یعنی یک اجتماع طبیعی به حکم طبیعت از هم پاشیده است. اسلام، کوشش ها و تدابیر خاصی به کار می برد که زندگی خانوادگی از لحاظ طبیعی باقی بماند؛ یعنی زن در مقام محبوبیت و مطلوبیت و مرد در مقام طلب و علاقه و حضور به خدمت، باقی بماند. اسلام به زن [توصیه می کند که] حتما باید خود را برای شوهر بیاراید، هنرهای خود را در جلوه های تازه برای شوهر به ظهور برساند، رغبت های جنسی او را اشباع کند و با پاسخ منفی دادن به تقاضاهای او، عقده و ناراحتی روحی ایجاد نکند. از [سویی دیگر،] به مرد توصیه می کند که به زن خود محبت و مهربانی و اظهار عشق و علاقه کند و محبت