سیره اخلاقی علما صفحه 11

ص:19

ایشان فرمود: «ما اگر برای خدا مشرّف شویم و جز رضای خدا چیزی در نظر نباشد، حضرت از این زائر پذیرایی دیگری خواهد کرد».(1)

اخلاص

اخلاص

از حجت الاسلام مرتضی تهرانی نقل شده است: من اصرار داشتم رمز موفقیت امام خمینی رحمه الله را در حیات دنیوی ایشان بیابم. پس از مطالعه، به این نتیجه رسیدم که حضرت امام در کارهایشان، در افکارشان، در اعمال­شان، در گفتارشان و در تصمیم­گیری­هایشان، فقط و فقط یک چیز را هدف قرار می­­دادند و آن، خدا بود.(2)

٭ ٭ ٭

نقل است چند روز پیش از فوت آیت الله بروجردی، عده­ای خدمت ایشان رسیدند و آقا را بسیار ناراحت دیدند. آقا با ناراحتی فرمود: «خلاصه عمر ما گذشت و ما رفتیم و نتوانستیم چیزی برای خود از پیش ببریم و عمل باارزشی انجام دهیم.» یک نفر از حاضران با شنیدن سخن آقا گفت: آقا شما دیگر چرا؟! ما بیچاره­ها باید این را بگوییم، شما چرا؟ بحمدالله شما این همه آثار خیر از خود باقی گذاشته­اید؛ این همه شاگرد تربیت کرده اید؛ این همه کتاب از خود به یادگار نهاده­اید؛ مسجدی با این عظمت ساخته­اید و مدرسه­های بسیاری در جاهای گوناگون بنا کرده­اید؟ وقتی سخن آن شخص به پایان رسید، آیت­الله بروجردی جمله­ای فرمود که به ظاهر، حدیث قدسی بود. ایشان فرمود: «اَخْلِصِ الْعَمَلَ فَاِنَّ النَّاقِدَ بَصیرٌ بصیرٌ؛ عمل را باید خالص انجام داد. نقاد بسیار آگاهی آنجا هست.» تو خیال کردی اینها که در منطق مردم به این شکل هست، حتماً در پیشگاه الهی همین طور است که پیش تو هست؟ «أَنّ اللّهَ بِما تَعْمَلُونَ خَبیرٌ».(3)

1- نک: محمد محمدی ری­شهری، کیمیای محبت، قم، دارالحدیث، 1386، چ 21، ص 193.
2- نک:امیررضا ستوده، پا به پای آفتاب، تهران، نشر پنجره، 1373، چ 1، ج 2، ص 323.
3- نک: رضا مختاری، سیمای فرزانگان، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، 1385، چ 15، ص 123.