سیره اخلاقی علما صفحه 21

ص:29

آنان نزدیک می دید. امام رحمه الله در برخورد با مشاهد مشرفه و در تشرف به زیارت قبور مطهر معصومین(ع)، [چنان بود که گویا] امام را در برابر خود ناظر و حاضر می دید.(1)

٭ ٭ ٭

محمدتقی ادهم نژاد لنگرودی، درباره عشق خالصانه حاج شیخ علی رضا ممجّد لنگرودی به اهل بیت(ع) می نویسد: یکی از ویژگی های برجسته ایشان، عشق و اخلاص آن مرد بزرگ به خاندان عصمت و طهارت(ع) بود. بنده شاهد بودم وقتی ایشان در ماه مبارک رمضان، در مسجد کنار حوزه علمیه به منبر می رفت و روضه می خواند، بی اختیار و با صدای بلند می گریست. حاج شیخ علیرضا، چنان اشعار عربی را سوزناک می خواند_ به ویژه اشعار مربوط به حضرت علی اصغر(ع) _ را که سخت ترین قلب ها می شکست و اشک از چشمان همه سرازیر می شد.

همچنین، در سال 1371روزی با ایشان در صحن مدرسه فیضیه درحال قدم زدن بودیم که روضه خوانی در زیر مَدْرس کتاب خانه فیضیه، به مناسبت ایام فاطمیه شروع به روضه خوانی کرد. ایشان با شنیدن صدای روضه خوانی، روی سکویی نشست و درحالی که عصای خود را به زمین می زد، چنان گریست که تاکنون از هیچ کس و در هیچ محفلی چنین گریستنی را ندیده بودم.(2)

آقای حسین حیدری درباره عشق و ارادت آقا شیخ مرتضی زاهد به اهل بیت(ع)، می­گوید: یکی از خاطره­های فراموش نشدنی آقا شیخ مرتضی، مربوط به گریه­های آن بزرگوار است. من از دوران کودکی