سیره اخلاقی علما صفحه 32

ص:40

همسر امام رحمه الله نیز دراین باره می­گوید: هیچ وقت نشد که من از نماز شب ایشان بیدار شوم؛ چون چراغ را روشن نمی کرد، حتی چراغ دست­شویی را نیز روشن نمی گذاشت تا کسی بیدار نشود. هنگام وضو گرفتن برای نماز شب نیز ابری زیر شیر آب می­گذاشت تا صدای چکه و ریزش آب موجب بیدار شدن کسی نشود.(1)

آیت الله سید مصطفی خوانساری، درباره عبادت و تهجد شبانه امام خمینی رحمه الله این گونه نقل کرده است. یک سال در قم، برف زیادی آمده بود و سیل، نصف این شهر را خراب کرده بود. در همان وضع و با آن شدت سرما و یخ­بندان، امام نیمه­های شب از مدرسه دارالشفا به مدرسه فیضیه می­آمد و به هر زحمتی بود، یخ حوض مدرسه را می­شکست، وضو می­گرفت، زیر مَدْرَس می­رفت و در تاریکی مشغول عبادت و نماز می­شد و با سرور و شادی خاصی نماز شب را به جا می­آورد. هنگام اذان نیز به مسجد بالاسر می­آمد و پشت سر آیت الله حاج میرزا جواد ملکی به نماز می­ایستاد. سپس برمی گشت و مشغول مباحثاتش می­شد.(2)

٭ ٭ ٭

خواندن نماز شب و عبادت شبانه، حتی در شب پرواز سرنوشت ساز ایشان در دوازدهم بهمن 1357 شمسی ترک نشد. یکی از همراهان امام که با ایشان در هواپیما بود، نقل می­کند: به احترام آقا، طبقه بالای هواپیما را به ایشان اختصاص دادند تا در آنجا استراحت کند و کسی مزاحمش نباشد. من جسارت کردم و گفتم: بروم، ببینم آقا در چه حالی است. وقتی به طبقه بالا رفتم، دیدم آقا مشغول نماز است و اشک می­ریزد.(3)

٭ ٭ ٭

1- نک: غلامعلی رجایی، برداشت­هایی از سیره امام خمینی، تهران، عروج، 1378، چ 2، ج 3، ص114.
2- نک: پا به پای آفتاب، 1373، چ 1، ج 3، ص 49.
3- پا به پای آفتاب، 1373، چ 1، ج 2، ص 234.