سیره اخلاقی علما صفحه 44

ص:52

کارهای گوناگونی مشغول بود. در یکی از روزهای اوایل فروردین 1368، حدود ساعت هفت بعد از ظهر، امام مرا برای انجام کاری احضار کرد. وقتی خدمت ایشان رسیدم، یک ساعت از غروب گذشته بود. امام هنوز مشغول تعقیبات نماز مغرب و عشا بود و همان طور که تسبیح در دستش بود و ذکر می­گفت، به پشت خوابیده بود و با بالا و پایین بردن پاهایش، نرمش مخصوصی که پزشک به ایشان توصیه کرده بود انجام می­داد. همچنین، به تصویر تلویزیون نگاه می­کرد و به صدای رادیو گوش می­داد و افزون بر این، نوه عزیزش، علی را که در کنار ایشان دراز کشیده بود و می­کوشید حرکت­های امام را تقلید کند، نوازش می کرد و انجام نرمش، مانع از ابراز عطوفت ایشان به نوه خردسالش نمی شد.(1)

٭ ٭ ٭

حجت الاسلام مسیح بروجردی، درباره استفاده از فرصت­ها که از ویژگی های برجسته حضرت امام رحمه الله است، چنین می­گوید: امام هیچ گاه اجازه نمی داد وقتش هدر رود. بارها می­دیدیم در دقایق پیش از سفره که اغلب، به بطالت می­گذرد، ایشان به تلاوت قرآن می­پرداخت.(2)

٭ ٭ ٭

مرحوم آیت الله بروجردی، به دلیل مشغله بسیار که نتیجه مرجعیت و اداره شئون امت اسلامی بود، گاه چند دقیقه با تأخیر به جلسه درس می آمد و شاگردان به انتظار ایشان می­نشستند. یک روز ایشان کمی بیشتر از حد معمول تأخیر کرد. وقتی آیت الله بروجردی وارد کلاس شد، یکی از حاضران اعتراض کرد و گفت: وقت ما ضایع می­شود. آیت الله