رهیافت 1 (پاسخ های شهید مطهری به پرسش های روز) صفحه 136

یکی از این آیات، آیه ای است در سوره ی تکویر که از سوره های کوچک قرآن است. این سوره از سوره های مکّیه است که در اوایل بعثت نازل شده است. و آن آیه چنین است:

اِنْ هُوَ اِلاّ ذِکْرٌ لِلْعالَمین؛(1)

نیست این مگر یک تذکّر و بیدار باش برای تمام جهانیان.

در آیه دیگر که در سوره ی سبأ است، می فرماید:

وَ ما اَرْسَلْناکَ اِلاّ کافَّهً لِلنّاسِ بَشیرا وَ نَذیرا وَ لکِنّ اَکْثَر النّاسِ لایَعْلَمُونَ.(2)

تو را نفرستادیم مگر آن که برای همه ی مردم بشارت دهنده و بازدارنده باشی، ولی بیشتر مردم نمی دانند....

در قرآن هیچ جا، خطابی به صورت «یا ایّها العرب» یا «یا ایّها القرشیون» پیدا نمی کنید. آری؛ گاهی در برخی از جاها خطاب «یا ایّها اللّذین آمنوا» هست که مطلب مربوط به خصوص مؤمنین است که به پیغمبر گرویده اند - و در این جهت هم فرق نمی کند مؤمن از هر قوم و ملّتی باشد، داخل خطاب است - وگرنه در موارد دیگر که پای عموم در میان بوده «یا ایّها النّاس» آمده است... .(3)

تعصّبات نژادی ممنوع!

تعصّبات نژادی ممنوع!

زمانی که اسلام ظهور کرد، در میان اعراب مسأله خویشاوند پرستی و تفاخر به قبیله و نژاد به شدّت وجود داشت. عربها در آن زمان چندان به عربیّت خود نمی بالیدند، زیرا هنوز قومیّت عربی به صورتی که عرب خود

1- 1 - سوره ی تکویر، آیه 27.
2- 2 - سوره ی سبأ، آیه 28.
3- 3 - همان، ص 67.