رهیافت 1 (پاسخ های شهید مطهری به پرسش های روز) صفحه 30

باشد که در همه ی عمر مجرّد زیسته است، وقتی که علم دشمن دین معرّفی شود و علما و دانشمندان به نام دین در آتش افکنده شوند و یا سرهاشان زیر گیوتین برود، مسلّما و قطعا مردم به دین بدبین خواهند شد.

مربّیان دین باید اوّل بکوشند خودشان عالم و محقّق و دین شناس بشوند و به نام دین، مفاهیم و معانی نامعقولی در اذهان مردم وارد نکنند که همان معانی نامعقول منشأ حرکت های ضدّ دینی می شوند؛ ثانیا از همه مهم تر و بالاتر این که به نام دین و به اسم دین با فطریّات مردم معارضه و مبارزه نکنند، آن وقت است که خواهند دید مردم یَدْخُلُونَ فی دینِ اللّه اَفْواجا.(1)

اسلام و نوگرایی در زندگی

اسلام و نوگرایی در زندگی

برای حیوانات، مقتضیات زمان همیشه یک جور است. اقتضاهای زمان زندگی آن ها را دگرگون نمی کند. برای آن ها تجدّد خواهی و نوپرستی معنی ندارد، جهان نو و جهان کهنه معنی ندارد. علم برای آن ها هر روز کشف تازه ای نمی کند و اوضاع آن ها را دگرگون نمی سازد، صنایع سبک و سنگین هر روز به شکل جدیدتر و کاملتری به بازار نمی آید. چرا؟ چون با غریزه زندگی می کنند، نه با عقل.

امّا انسان: زندگی اجتماعی انسان دائما دستخوش تغییر و تحوّل است. هر قرنی برای انسان دنیا عوض می شود. راز اشرف مخلوقات بودن انسان در همین جاست. انسان فرزند بالغ و رشید طبیعت است.

به مرحله ای رسیده است که دیگر نیازی به قیمومت و سرپرستی مستقیم طبیعت ندارد. او با عقل زندگی می کند نه با غریزه.