فقیه است که می تواند قبل از دیگران به امیر کاروان و امام انس و جان بگوید: «وَ نُصْرَتِی مُعَدَّهٌ لَکُمْ»، آماده، که احیای امر کند و موازین انسانیت و عدالت را برای انسانها بازگو نماید.
خوشا به حال برادرمان فقیه واقف، محیی امر ولایت و مهدویّت، روضه خوان سیاه پوشی، مرحوم استاد علی ابوالحسنی منذر، آنکه بوسه بر خاک پِی حیدر را به دانشگاهیان یاد داد و «رَحِمَ الله عبداً حَبَس نَفسَه علَینا» را به حوزویان آموخت.
چه زیبا بود آنگاه که او را بر فراز منبری از نور دیدم و ملهم شدم: «وَ شِیعَتُکَ عَلَی مَنَابِرَ مِنْ نُورٍ مُبْیَضَّهً وُجُوهُهُمْ حَوْلِی فِی الْجَنَّهِ وَ هُمْ جِیرَانِی.»(1)
خوشا به حال او که منذر بود، به جهاد فکری و فرهنگی پرداخت و با تفقّه در پیشگاه فقهای بزرگ انذار خلق و مبارزه ی با خطوط انحرافی را سرلوحه ی کار خود قرار داد.
1- - بحار الأنوار، ج 99: ص 106؛ دعای ندبه.