- مقدمه 1
- اشاره 8
- مادر عبدالمطلب 10
- عبدالمطلب پدر حضرت حمزه علیه السلام 10
- عبدالمطلب وصی پیامبران 13
- صفیّه خواهر حضرت حمزه علیه السلام 16
- مادر حضرت حمزه علیه السلام 16
- اشاره 21
- ولادت حضرت 22
- کنیه و لقب 23
- ثویبه نخستین مادر رضاعی پیامبرصلی الله علیه و آله وسلم 24
- قبل و بعد از اسلام 27
- بعد از اسلام 29
- حضور در مدینه 33
- اشاره 36
- نقش هند در معرکه ی اُحد 38
- خاکسپاری 46
- گریه بر حضرت حمزه علیه السلام 47
- مرثیه های صحابه در سوگ حضرت حمزه علیه السلام 48
- اشاره 48
- 1) مرثیه صفیه در سوگ برادرش حضرت حمزه علیه السلام 49
- 2) مرثیه ی حسّان بن ثابت در رثای حضرت حمزه علیه السلام 50
- 3) مرثیه ی کعب بن مالک در سوگ حضرت حمزه علیه السلام 51
- اشاره 54
- الف: کتمان فضائل حضرت حمزه علیه السلام 57
- ب): تبرئه قاتل حضرت حمزه علیه السلام 62
- اشاره 69
- آیه اول: 72
- آیه دوم: 74
- آیه سوم: 75
- آیه چهارم: 76
- اشاره 79
- آیا منظور پیامبرصلی الله علیه و آله وسلم فقط ستایش حضرت حمزه علیه السلام به شجاعت دلیری است؟ 80
- اشاره 84
- مقام قرب و فضیلت حضرت حمزه علیه السلام 84
- 2) حضرت حمزه علیه السلام از سروران اهل بهشت است: 86
- 4) حضرت حمزه علیه السلام محبوب ترین نام ها در نزد رسول خداصلی الله علیه و آله وسلم : 87
- 3) حضرت حمزه علیه السلام ، محبوب ترین عموی رسول خداصلی الله علیه و آله وسلم: 87
- 5) حضرت حمزه علیه السلام یکی از چهار راکب در قیامت: 88
- 6) حضرت حمزه علیه السلام انجام دهنده نیکی ها و به جاآورنده صله رحم: 89
- 8) نام حضرت حمزه علیه السلام در پایه عرش نوشته شده: 90
- 10) حضرت حمزه علیه السلام افضل شهدا است: 91
- 11) حضرت حمزه علیه السلام مشمول رحمت الهی 92
- 12) حضرت حمزه علیه السلام از بزرگان اهل بهشت 93
- 14) حمزه علیه السلام سید شهیدان 97
- 15) دوستدار حضرت علی علیه السلام ، همنشین حضرت حمزه علیه السلام 99
- اشاره 107
- 2) در مجلس شورایی که خلیفه دوم بعد از مرگش برای انتخاب جانشینی خود دستور برپایی آن را داده بود، حضرت فرمودند: 108
- 1) حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام می فرماید: 108
- 3) حضرت امیرمؤمنان علی علیه السلام در روز آزادی بصره، در خطابه ای به فضیلت هفت تن از فرزندان عبدالمطلب اشاره کرد و فرمود: 109
- اظهار نظر یک عالم شیعی 110
- 1) حمیری 112
- 5) حضرت حمزه علیه السلام در احتجاج امیرمؤمنان علیه السلام با دانشمند یهودی: 118
- حضرت حمزه علیه السلام در احتجاج امام حسن مجتبی علیه السلام : 120
- حمزه علیه السلام در احتجاج حسین بن علی علیهما السلام: 122
- حقیقت از یاد رفته (بیعۀالرضا) 134
- آیا ما بیعت نکرده ایم؟ 135
- نکته ای درباره ی حدیث بیعۀالرضا 144
- اشاره 146
- حضرت حمزه علیه السلام در احتجاج شیخ مفید رحمه الله : 148
- اشاره 150
- زیارت حضرت حمزه علیه السلام از مستحبات مؤکد است 154
- ب): زیارت امیرالمؤمنین علیه السلام در روز عید غدیر: 159
- الف): زیارت رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم از راه دور: 159
- زیارتنامه حضرت حمزه علیه السلام 162
- ترجمه زیارت: 166
- اشاره 176
- قضاوت جالب 178
- اشاره 189
حسین علیهما السلام بزرگِ جوانان بهشتند. این، عهد و پیمانی است از سوی خداوند بر تمام مسلمانان از جن و انس.
اما کسی که آن را بشکند، جز این نیست که آن را به ضرر و زیان خود شکسته است. و هر کس به عهدی که خدا با او بسته وفا کند، بداند که خداوند به زودی پاداش عظیمی به او خواهد داد. (این بیعت یک بار دیگر و با مضمونی مشابه، در شب قبل از غزوه ی اُحد نیز با حضرت حمزه علیه السلام تجدید می شود که در ادامه ی همین حدیث امام موسی بن جعفر علیهما السلام آمده است).
سپس این آیه 10 سوره فتح را قرائت فرمود:
«ای رسول خدا! کسانی که با تو بیعت کردند، به یقین با خدا بیعت کرده اند»(1).
1- بحارالانوار، ج 22، ص 278، ح 32؛ به نقل از کتاب الطُّرَف تالیف سید بن طاووس. کِتَابُ الطُّرَفِ، لِلسَّیِّدِ ابْنِ طَاوُسٍ قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ نَقْلًا مِنْ کِتَابِ الْوَصِیَّهِ لِعِیسَی بْنِ الْمُسْتَفَادِ عَنْ مُوسَی بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أبِیهِ علیه السلام قَالَ: لَمَّا هَاجَرَ النَّبِیُّ صلی الله علیه و آله وسلم إِلَی الْمَدِینَهِ وَ حَضَرَ خُرُوجُهُ إِلَی بَدْرٍ دَعَا النَّاسَ إِلَی الْبَیْعَهِ فَبَایَعَ کُلُّهُمْ عَلَی السَّمْعِ وَ الطَّاعَهِ وَ کَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله وسلم إِذَا خَلَا دَعَا عَلِیّاً فَأخْبَرَهُ مَنْ یَفِی مِنْهُمْ وَ مَنْ لَا یَفِی وَ یَسْأَلُهُ کِتْمَانَ ذَلِکَ ثُمَّ دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله وسلم عَلِیّاً وَ حَمْزَهَ وَ فَاطِمَهَ علیهم السلام فَقَالَ لَهُمْ بَایِعُونِی بَیْعَهَ الرِّضَا فَقَالَ حَمْزَهُ بِأبِی أنْتَ وَ أُمِّی عَلَی مَا نُبَایِعُ أ لَیْسَ قَدْ بَایَعْنَا فَقَالَ یَا أسَدَ اللَّهِ وَ أسَدَ رَسُولِهِ تُبَایِعُ لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ بِالْوَفَاءِ وَ الِاسْتِقَامَهِ لِابْنِ أخِیکَ إِذَنْ تَسْتَکْمِلَ الْإِیمَانَ قَالَ نَعَمْ سَمْعاً وَ طَاعَهً وَ بَسَطَ یَدَهُ. فَقَالَ لَهُمْ یَدُ اللَّهِ فَوْقَ أیْدِیکُمْ عَلِیٌّ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ علیه السلام وَ حَمْزَهُ سَیِّدُالشُّهَدَاءِ وَ جَعْفَرٌ الطَّیَّارُ فِی الْجَنَّهِ وَ فَاطِمَهُ سَیِّدَهُ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ وَ السِّبْطَانِ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ سَیِّدَا شَبَابِ أهْلِ الْجَنَّهِ هَذَا شَرْطٌ مِنَ اللَّهِ عَلَی جَمِیعِ الْمُسْلِمِینَ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ أجْمَعِینَ فَمَنْ نَکَثَ فَإِنَّما یَنْکُثُ عَلی نَفْسِهِ وَ مَنْ أوْفی بِما عاهَدَ عَلَیْهُ اللَّهَ فَسَیُؤْتِیهِ أجْراً عَظِیماً ثُمَّ قَرَأ: «إِنَّ الَّذِینَ یُبایِعُونَکَ إِنَّما یُبایِعُونَ اللَّهَ» قَالَ: وَ لَمَّا کَانَتِ اللَّیْلَهُ الَّتِی أصِیبَ حَمْزَهُ فِی یَوْمِهَا دَعَا بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله وسلم فَقَالَ یَا حَمْزَهُ یَا عَمَّ رَسُولِ اللَّهِ یُوشِکُ أنْ تَغِیبَ غَیْبَهً بَعِیدَهً فَمَا تَقُولُ لَوْ وَرَدْتَ عَلَی اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی وَ سَألَکَ عَنْ شَرَائِعِ الْإِسْلَامِ وَ شُرُوطِ الْإِیمَانِ فَبَکَی حَمْزَهُ وَ قَالَ بِأبِی أنْتَ وَ أمِّی أرْشِدْنِی وَ فَهِّمْنِی فَقَالَ یَا حَمْزَهُ تَشْهَدُ أنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُخْلِصاً وَ أنِّی رَسُولُ اللَّهِ تَعَالَی بِالْحَقِ قَالَ حَمْزَهُ شَهِدْتُ قَالَ وَ أنَّ الْجَنَّهَ حَقٌّ وَ أنَّ النَّارَ حَقٌ وَ أنَّ السَّاعَهَ آتِیَهٌ لا رَیْبَ فِیها وَ أنَّ الصِّرَاطَ حَقٌّ وَ الْمِیزَانَ حَقٌّ وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ خَیْراً یَرَهُ وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّهٍ شَرًّا یَرَهُ وَ فَرِیقٌ فِی الْجَنَّهِ وَ فَرِیقٌ فِی السَّعِیرِ وَ أنَّ عَلِیّاً أمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ قَالَ حَمْزَهُ شَهِدْتُ وَ أقْرَرْتُ وَ آمَنْتُ وَ صَدَّقْتُ وَ قَالَ الْأئِمَّهَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ وَ الْإِمَامَهَ فِی ذُرِّیَّتِهِ قَالَ حَمْزَهُ آمَنْتُ وَ صَدَّقْتُ وَ قَالَ فَاطِمَهَ سَیِّدَهُ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ. قَالَ: نَعَمْ صَدَّقْتُ وَ قَالَ حَمْزَهَ سَیِّدُ الشُّهَدَاءِ وَ أسَدُ اللَّهِ وَ أسَدُ رَسُولِهِ وَ عَمُّ نَبِیِّهِ فَبَکَی حَمْزَهُ حَتَّی سَقَطَ عَلَی وَجْهِهِ وَ جَعَلَ یُقَبِّلُ عَیْنَیْ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله وسلم وَ قَالَ جعفر [جَعْفَراً] ابْنَ أخِیکَ طَیَّارٌ فِی الْجَنَّهِ مَعَ الْمَلَائِکَهِ وَ أَنَّ مُحَمَّداً وَ آلَهُ خَیْرُ الْبَرِیَّهِ تُؤْمِنُ یَا حَمْزَهُ بِسِرِّهِمْ وَ عَلَانِیَتِهِمْ وَ ظَاهِرِهِمْ وَ بَاطِنِهِمْ وَ تَحْیَا عَلَی ذَلِکَ وَ تَمُوتُ تُوَالِی مَنْ وَالاهُمْ وَ تُعَادِی مَنْ عَادَاهُمْ قَالَ نَعَمْ یَا رَسُولَ اللَّهِ أشْهِدُ اللَّهَ وَ أُشْهِدُکَ وَ کَفی بِاللَّهِ شَهِیداً فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله وسلم سَدَّدَکَ اللَّهُ وَ وَفَّقَکَ.»