حدیث خوبان: (حکایت های اخلاقی و کرامات مشاهیر تخت فولاد اصفهان) صفحه 320

1- 331. لقمانی: آینه آفتاب، صص 113 - 112.

صفای مخصوص به خودشان می زیستند. اواخر عمر، ایشان مشکل تکلّم پیدا کردند و به مرور زبان ایشان از حرف زدن بازایستاد به طوری که در یکی دو سال آخر عمر حتی یک کلام قادر به صحبت کردن نبودند. لکن موقع اذان و اقامه، نماز را به صورت کامل و صحیح بدون غلط و بدون لکنت زبان می خواندند. به نحوی که اگر کسی ایشان را در حال نماز خواندن مشاهده می کرد باور نداشت که ایشان مشکل تکلم دارند و زبانشان کار نمی کند. عجیب این بود که وقتی نماز ایشان تمام می شد حتی

یک کلمه که: این آب را بده، یا برو و یا بیا را نمی توانستند ادا کنند. خوب به یاد دارم که وقتی ایشان اذان می گفتند و یا به نماز می ایستادند من می نشستم و گوش می دادم و دلم می خواست پس از اتمام نماز هم یک کلمه بگویند اما با تمام شدن نماز زبان هم تعطیل می شد و این از معجزات نماز بود.(1)