ریاض العلماء و حیاض الفضلاء صفحه 164

زیاد دیگر و شاگرد محقق حلّی و فضلای دیگر است.

«باب را»

ابن راوندی

(شیخ -) شیخ حسن بن علی بن محمد بن علی بن حسن طبرسی در کتاب اسرارالائمه از وی نام برده است و کتاب معجزات الائمه علیهم السلام را به وی نسبت داده است. و از ظاهر کلمات بر می آید، وی غیر از ابن راوندی است که مرد زندیقی بوده و خاصه و عامه از وی نکوهش کرده اند. و به گمان عامه، ابن راوندی، نخستین کسی است که معتقد بوده نصّ آشکاری در امامت علی علیه السلام موجود است و القول بنص الجلی علی امامه علی از اوست و برای صحت نظریه خویش هم روایت صحیحی نقل کرده است.

و بسیار نابجا است که هرگاه ما عنوان مزبور را متوجه به قطب راوندی یا سید فضل اللّه راوندی بدانیم.

«باب زا»

ابن زریک

-1

ابن شهرآشوب گفته است: وی ملک با صلاحیتی بوده و توجه خاصی به مردود دانستن، معاندان داشته است.