کتابخانه بالقرآن

ریاض العلماء و حیاض الفضلاء صفحه 32

صفحه 32

ابوالبرکات مشهدی / علوی

(سید -): شیخ ناصح الدین ابوالبرکات مشهدی که همان سید ابوالبرکات، محمد بن اسماعیل حسینی مشهدی استاد شیخ منتجب الدین، مؤلف فهرست است.

و به حق باید گفت فرد حاضر، سید ابوالبرکات علوی است که مؤلف تبصره العوام

چگونگی مناظره او را (راجع به امامت) با ابو بکر بن اسحاق کرّامی ایراد کرده است.

ابوبکر تایبادی

(شیخ عارف فاضل زین الدین -) دانشور کامل و سراینده ای ماهر است.

چنان که از اوایل کتاب مصائب النواصب قاضی نوراللّه شوشتری استفاده می شود وی امامی مذهب است. برای شرح حال و روزگار او باید از کتابهای دیگر استفاده کرد.(1)

1- قاضی نوراللّه در مجالس المؤمنین 263 نوشته است: الشیخ المؤید بشرف الفیض والایادی زین الدین تایبادی نامش نام جدش زین الدین علی تایبادی است که شیخ با فضیلتی بوده است و کنیه او بر وجهی که مشهور است و در نفحات مذکور از «مشجر» سید محمد نوربخش نقل کرده است. وی از علمای اولیا و اجلّه عرفاست، در علوم ظاهری کامل ودر صفای باطن و کشف و مشهود بحری بی ساحل وی مرید ابوطاهر خوارزمی و او مرید عبیداللّه بیدآبادی واو مرید شیخ علاءالدوله سمنانی است. جمعی کثیر ازعلما از قبیل میر سید شریف جرجانی و ملا سعد تفتازانی به وی معتقد بودند و خواجه بهاءالدین نقشبند گفته وی را در معارف مانند دریایی یافتم. مدت سی سال تحت تربیت و روحانیت شیخ الاسلام احمد جامی بود، آخر الامر شیخ الاسلام به وی گفت هر معنی که مرا بود با تو همراه کردم اکنون به زیارت مشهد مقدس منور سلطان الانس و الجن علی بن موسی الرضا علیه الاف التحیه والثنا باید رفت تا از آن حضرت با تو فیضها همراه شود. تایبادی با پای پیاده به مشهد مقدس مشرف می شود وپس از چندی که ارادت می ورزد و به ذکر و فکر اشتغال می ورزد فیضها و توفیقها نصیبش می شود. امیر تیمور هم با همه موقعیتهای کذایی که داشت به وی ارادت می ورزید. از رباعیات اوست. گر منظر افلاک شود منزل تو وز کوثر اگر سرشته باشد گل توچون مهر علی نباشد اندر دل تو مسکین تو و سعی های بی حاصل تو جامی در نفحات الانس نوشته مولانا زین الدین ابوبکر تایبادی بیشتر به امور شرع توجه داشت و از این راه درهای طریقت به روی او باز شد واز روحانیت شیخ احمد جام بهره ور می شد و مدت هفت سال با پای پیاده از تایباد بر سر تربت مولانا جامی می آمد تا هنگامی که جامی را در مکاشفه دید گفت تربیت تو به عهده ما واگذار شده است و پس از سی سال به دستور باطنی شیخ احمد جام به مشهد مقدس رضوی رفت و از برکات مجاورت مرقد آن حضرت، فیضها برد. مولانا زین الدین در نیمه روز پنج شنبه سلخ محرم الحرام سال 791ه . ق وفات یافت. عماد الدین زوزنی در تاریخش گفته است: سنه احدی و تسعین بود تاریخ؛ گذشته هفتصد از سلخ محرم شده نصف النهار از پنج شنبه؛ که روح پاک مولانای اعظم؛ سوی خلد برین رفت و ملایک، همه گفتند از جان خیر مقدم - م.