ریاض العلماء و حیاض الفضلاء صفحه 45

1357، انتشارات بابک، ص 525) گوید: «مولانا ابوالحسن ولد مولانا احمد باوردی که در فضیلت جامع علوم اقسام حکمیات و مجتمع انواع فضایل و کمالات بود وازعلو فطرت خوش طبعی بود بی نظیر ودر مولویت و حسن عبارت بی عدیل و گوش و گردن ایّام به جواهر فضایلش مزین.

ز درک عالی علمش عیون مدرکه قاصر

ز کنه آیه فضلش نفوس ناطقه مضطر(1)

حدّت فهم و سرعت انتقالش به مثابه ای بود که کسی از علمای اعلام را با او مجال مباحثه نبود.

در این سال، در روز یک شنبه بیست و ششم رمضان [966 ه . ق] آن اعلم علمای

دوران از سرای غرور به مأوای سرور خرامید».

و من شرح تجرید را نزد او خوانده ام واز تألیفات او اثبات الواجب، روضه الجنان فی

الحکمه، رساله فی المنطق، شرح فرائض الخواجه نصیرالدین فی المیراث، متن الشوارق فی الکلام و حاشیه برخی از کتابهای کلامی است.

مؤلف گوید: از قرینه پیداست که ملا احمد ابیوردی پدر مترجم حاضر است که حواشی بر کتاب الشمسیه و شرح المطالع را تدوین کرده است. بنابراین ملا ابوالحسن در اصل از مردم ابیورد بوده و در کاشان می زیسته به همین مناسبت معروف به کاشانی است و تغایری در میان نیست. پدر او از علمای امامیه است.

ابوالحسن کاشی

(مولی -) فقیه فاضلی است و رساله فی احکام الصیود والذبایح را به فارسی تألیف

کرده است. این رساله را که مختصری بیش نیست به نام سلطان صدر آراسته و من آن را در اردبیل دیده ام. سلطان صدر یکی از حاکمان دولتِ شاه تهماسب صفوی است.

به گمان من، مترجم حاضر همان ملا ابوالحسن بن احمد کاشانی است.

ابوالحسن ایادی

به طوری که از کتاب الغیبه شیخ طوسی بر می آید، وی از ابوالقاسم، حسین بن روح