ریاض العلماء و حیاض الفضلاء صفحه 79

ابوطالب استرآبادی

(نجیب الدین -) ابن شهرآشوب در فصل کنی از معالم، ص 136 گوید: از تألیفات

اوست: مناسک الحج؛ الابواب والفصول لذوی الالباب والعقول؛ المقدمه و الحدود.

مؤلف گوید: به خاطرم می رسد، شیخ طوسی در کتاب المبسوط برخی از فتواهای

شیخ ابوطالب استرآبادی را نقل می کند. بنابراین وی از پیشینیان اصحاب است و برای چگونگی این موضوع به اوائل مبسوط باید مراجعه کرد. نامبرده یا ابو جعفر نیشابوری سهومی است و یا ابو طالب بن غرور که یادآوری خواهد شد.

شیخ عبدالجلیل قزوینی که معاصر با فرزند شیخ طوسی است در کتاب مثالب النواصب که به پارسی تألیف کرده ابوطالب را از جمله علمای بزرگ شیعه نام برده است.

ابوطالب تبریزی

(مولا -) از شاگردان شیخ بهائی است. اجازه ای برای شاگردش ملا محمد زمان در مشهد مقدس رضوی در سال 1024ه . ق نوشته است و من آن اجازه را به خط خود او در آخر رساله شیخ حسن بن شهید ثانی دیده ام.

ابوطالب حسینی بسی

(سید -) از علمای شیعه است وکتاب الرضا که مشتمل بر اخبار آل محمد علیهماالسلاماست از تألیفات اوست. من پاره ای از تحقیقاتی را که از او نقل شده است به خط بسیار کهن دیده ام و از چگونگی روزگار او اطلاعی ندارم.

ابوطالب حسینی قصبی

(سید صالح -) سید ابوطالب محمد بن سید ابو عبداللّه حسین بن حسن حسینی قصبی گرگانی، از مشایخ شیخ طبرسی است و طبرسی در اعلام الوری از وی روایت

می کند و ممکن است این شخص با ابوطالب بسی بالا یکی باشد.