کتابخانه بالقرآن

ریاض العلماء و حیاض الفضلاء صفحه 86

صفحه 86

ابو عبداللّه قزوینی

به طوری که از ترجمه احمد بن علی فائدی استفاده می شود، نجاشی از وی اجازه روایت داشته و ممکن است نام او از لابلای کتاب حاضر به دست بیاید.

ابو عبداللّه معروف به نعمت

(شریف -) شریف الدین، ابو عبداللّه، محمد بن حسین بن اسحاق بن حسین بن حسین بن اسحاق بن موسی بن جعفر بن محمد بن علی بن حسین بن علی بن ابی طالب علیهماالسلام. شریف همان بزرگواری است که شیخ صدوق، کتاب من لایحضره الفقیه را به خاطر او تألیف کرده است.(1)

ابو عبداللّه دوریستی

(شیخ -) شیخ ابو عبداللّه دوریستی که پس از این خواهد آمد از وی روایت داشته است. مناسب است در نام واحوال او تحقیق شود.

ابو عبداللّه بن فارسی

-2

علامه حلّی در کتاب خلاصه وی را از مشایخ خاصّه شیخ طوسی نام برده است.

1- شیخ صدوق « قدس سره» در آغازمن لایحضره الفقیه می نویسد: پس از آن که به حکم قضا به شهر غربت دچار شدم و در سرزمین بلخ به قصبه ایلاق که از قصبات ماوراء النهر است اقامت گزیدم شریف الدین ابو عبداللّه نعمت بر من وارد شد. از ورود او سروری در من به وجود آمد و از گفتگوی با او شرح صدری در من ایجاد شد و از اخلاق او که همراه با آرامش و وقار و دیانت و پاکدامنی بوده احساس خشنودی کردم. در یکی از روزها سخن از کتاب من لایحضره الطبیب محمد زکریای رازی به میان آمد که کتاب ارزنده ای است و پسر زکریا تألیف کرده واز من تقاضا کرد کتابی در فقه که مشتمل بر حلال و حرام باشد تألیف کنم و آن را به من لایحضره الفقیه موسوم سازم. اراده او را لباس عمل پوشاندم واین کتاب را گرد آوردم تا او و دیگران از آن کتاب بهره گیری کرده و مورد عمل خویش قرار بدهند. و او در عین حالی که به روایت دویست و چهل و پنج کتاب آثار من رسیده بود باز هم تقاضای چنین کتابی کرد و من هم این کتاب را با حذف اسانید تألیف کردم و آن را حجت میان خود و خدا قرار دادم تا به آخر - م.
2- ن.ک: فهرست شیخ طوسی، مقدمه ق شماره 32؛ النابس فی القرن الخامس، ص 10.